Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2011/3322 K.2012/8317

Dava, yurda kesin dönüş yapmadığı gerekçesi ile 3201 sayılı Yasaya göre yapılan borçlanması iptal edilen davalıya 01.09.1994 – 25.01.2005 tarihleri arası dönem için ödenen aylıkların istirdadı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm, davalı vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Yaşlılık aylığının bağlandığı 01.09.1994 tarihini de kapsar şekilde, yurtdışında 30.06.2001 tarihine kadar devam eden çalışmasını Kurum’a bildirmeyen davalının iyiniyetli olmadığı gözetildiğinde; 5510 sayılı Yasa’nın 96. maddesi gereğince, Kurum’un, hatalı işlemi tespit ettiği anlaşılan 31.12.2004 tarihinden geriye doğru on yıl geçmiş olan aylıklara ilişkin ödemelerinin istirdada konu olamayacağının gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi gözetilerek, kabule konu olup, 01.09.1994 – 30.06.2001 tarihleri arasında davalıya ödenen aylıklardan yukarıda açıklanan biçimde istirdadı gereken kısmı Kurum’dan sorulmalı, tarafların, buna ilişkin itirazının bulunması durumunda, gerekirse, yapılacak hesaplama ile, alacak miktarı belirlenip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.