KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2011/3498 E., 2012/7400 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2012
Karar Metni
321 kelime·2 dk okuma
... adına Av. ... ile 1-... İl Müdürlüğü adına Av. ... 2-... 3-... 4-... aralarındaki dava hakkında Bandırma 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen ... günlü ve ... sayılı hükmün temyizen incelenmesi davalılardan ... İl Müdürlüğü vekili tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
1-)Eldeki davada evvelinden usulüne uygun tebligat yapılamaması, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre de uygun olmaması nedeniyle; ... adresinde ...'ye, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre gıyabi hükmün tebliği yasal değildir.
Bu nedenle, gıyabi hükmün davalı ...'nin, öncelikle yaptırılacak zabıta araştırması sonucu tespit edilecek adresine; bu mümkün olmazsa, adres kayıt sisteminde kayıtlı yerleşim yeri adresine; bu da mümkün olmazsa gazete ilanı yoluyla yöntemince tebliğ edilerek, yasal temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra;
2-)Davalı ... AŞ. vekilinin 12.11.2010 günlü temyiz dilekçesinin harcının; nispî harç yerine maktu harç yatırılmak suretiyle eksik yatırıldığı anlaşılmaktadır.
Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı “Temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması hâlinde, karar veren Hâkim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi hâlde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği hâlde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.” hükümlerini içermektedir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2011/3498, K. 2012/7400, 30 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama