Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2011/4123 K.2012/11773

Dava, Kuruma fazladan ödenen bakım ücreti ve gelirin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı kooperatif tarafından 12.06.1997 tarihinde meydana gelen iş kazası sebebiyle %100 sürekli işgöremezlik durumuna girmiş ve bakıma muhtaç hale gelmiş sigortalıya bağlanan gelirin rücuen tahsiline dair Kurum tarafından açılan davalar sonucu verilen kararlar gereği yapılan ödemeler ile bunun dışında harici ödemeler yapıldığı, ancak 01.06.2006 tarihi itibariyle sürekli işgöremezlik oranının %87'ye düşmesi sebebiyle davacı işveren kooperatifin, %13'lük sürekli işgöremezlik farkından kaynaklanan fazladan ödenen gelir ve bakım ücretinin istirdatını talep ettiği anlaşılmaktadır.

Yapılan yargılama sonunda, mahkemece iddianın haklı olduğunun kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de; gerek sigortalı tarafından açılıp temyiz incelemesinden geçerek kesinleşen ve Kurumun nihai zararının belirlendiği tazminat dosyası (Mersin İş Mahkemesinin 1998/ 126 – 2003/ 315), gerekse Kurum tarafından açılan ve temyiz edilmeden kesinleşen ilk rücu dosyası (Mersin İş Mahkemesinin 2003/ 308 – 2004/ 254) ile davaya konu alacağın tüm fer'ileriyle ödenmesi sebebiyle konusuz kalan ek rücu davası (yine Mersin İş Mahkemesi'nin 2004/1298-2005/402) sonucu verilen nihai kararlar ile yargılamaya son verilmiş, hakim davadan elini çekmiştir.

Tazminat davası ve ilk rücu davası sonucu verilen hükümlerin kesinleşmesi ile Kurum zararı belirlenmiş, böylece artık davanın konusu uyuşmazlık esastan sona ermiş olup, aynı taraflar arasında, aynı konu hakkındaki davaya bakılması imkansız hale gelmiştir. Nitekim hem bu davalar, hem de ek rücü davası sonucu yapılan ödemeler ile bakiye Krum zararının haricen ödenmesi sonucu Kurum zararını tahsil etmiştir.

Kaldı ki, 506 sayılı Yasa’nın 96. maddesi gereğince, İşgöremezlik derecesi % 25 ve daha yukarı olanlara bağlanacak aylığın hesabında bir fark bulunmadığı gibi; aynı Yasanın 20/4. maddede yer alan, "...sürekli kısmi veya sürekli tam iş göremez durumundaki sigortalı, başka birinin sürekli bakımına muhtaç ise bu gelir % 50 artırılır." hükmü karşısında, bakım yükümlülüğünün gerçekleşmesi için sürekli işgöremezlik oranının %100 olması şart değildir.

Mahkemece açıklanan maddî ve hukukî esaslar gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. O hâlde, davalı Kurumı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.