Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/13643 K.2012/21063

Dava, tedavide kullanılan tıbbi cihaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hâkimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir.

Oysa son oturumda tefhim edilen kısa kararın gerekçeli karara aykırı olduğu; davacı tarafından, tıbbi cihaz bedelinin fatura tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsilinin talep edildiği, kısa kararda davanın kabulüne karar verildiği hâlde; gerekçeli kararda, faiz başlangıcı olarak, dava tarihine hükmedildiği zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır.

Öte yandan, konuyla ilgili 10.04.1992 günlü ve 991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır. Mahkemece, bu maddî ve hukukî olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.