Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/17141 K.2012/15960

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerdeki artışlar ile ilk rücu davasından bakiye kalan kusur farkının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı ile davalıların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine davacı Kurum ile davalılar ... ve ... Madencilik Ltd. Şti. avukatının temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davalı ... Ltd. Şti. avukatının temyizi incelendiğinde; Hüküm İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi hükmüne göre ise İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Olayda hüküm 27.04.2009 tarihinde temyiz edenin yüzüne karşı tefhim edilmiş, temyiz ise 11.06.2010 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi fazlası ile geçmiştir.

O halde, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da gözönünde tutularak davalı ... Ltd. Şti. avukatının temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE,

2-Davacı Kurum Avukatı ile diğer davalı ... ve ... Madencilik Ltd. Şti. Avukatının temyizlerine gelince;

Davacı Kurum vekili, 26.02.2007 havale tarihli dava dilekçesi ile 30.03.1998 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden ilk rücu davasında hüküm altına alınmayan kısım ile artışların, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi uyarınca rücuan ödetilmesini istemiş, Mahkemece; 27.04.2009 tarihinde, ilk peşin değerin ilk rücu davasından bakiye kalan kusur karşılığına hükmedilmiş olup, zararlandırıcı sigorta olayına sebebiyet veren davalıların olayda %80 kusurlu olduğu, ilk rücu dosyasından açıkça anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.200 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının,

yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin değerli gelirlerin; tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması;

hak sahiplerine bağlanan gelirler fiili ödemeye dönüşmüş ise, ilk peşin değerli gelir ile fiili ödemeler karşılaştırıldığında, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarının kusur karşılığından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi anlam olarak isabetli ise de, 31.01.2004 tarihli 25363 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 1.01.2005 tarihinden itibaren yürürlüğe giren, 5083 sayılı TC.

Devletinin Para Birimi Hakkındaki Kanunun 2. Maddesi gereğince.

“Türk Lirası değerler Yeni Türk Lirasına dönüştürülürken, birmilyon Türk Lirası (1.000.000 TL) eşittir bir Yeni Türk Lirası (1 YTL) değişim oranı esas alınır.” Hükmünün uygulamasında hataya düşülerek ilk peşin değerler toplamı 4.250,27 YTL (TL), %80 kusur karşılığının ise 3.400,21 YTL olmasına ve ilk rücu davasında ilk peşin değerlerin toplamının %50 sine hükmedilmiş bulunması da gözetilerek 2.125,13 YTL (TL)’nin mahsubu ile bakiye kalan 1.275,08 TL’ye hükmedilmesi gerekirken ilk peşin değerli gelirler toplamının 42.502,90 TL, ilk rücu davasında hükmedilenin de artışları da içerecek şekilde tamamının düşülerek hüküm kurulmuş olması,

davacı tüm davalılardan teselsülen talepte bulunduğu ve asıl alacak için teselsüle göre hüküm kurulduğu halde harç, vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmesinde bu talebin gözetilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, temyiz edenlerin sıfatına göre, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.