KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2012/4891 E., 2013/4112 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mart 2013
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma
Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu yaralanan sigortalıya 506 sayılı Kanunun hastalık sigortası hükümleri gereğince yapılan 514,72 TL. tedavi giderinin, 92,14 TL. işlemiş faiz tutarı ile birlikte anılan Kanunun 39. maddesine dayalı olarak rücuan alınması için başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, 28.12.2011 tarihli karar davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmiştir.
Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
21.07.2004 günü Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ve ayrıca 5236 sayılı Kanun, katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.540,00 TL. olarak değiştirmiştir.
Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz sınırının saptanmasında alacağın tamamının gözetilmesi, tümü dava konusu yapılan bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesi hükmü gereğidir.
İnceleme konusu davada, mahkemece reddedilen tutar yukarıda değinilen kesinlik sınırını aşmadığından, anılan karara karşı temyiz yoluna başvurulması hükmolunan miktar itibarıyla olanaksız olmakla, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibarıyla kesinlik nedeniyle reddi gerekmektedir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2012/4891, K. 2013/4112, 7 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama