Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/890 K.2012/4397

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık süresinin tespiti ve ilk tahsis talebine istinaden yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkeme, isteğin bir kısmını hüküm altına almıştır.

Hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 21.04.1986-17.08.1994 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık süresinin tespiti ile, ilk tahsis talebine istinaden yaşlılık aylığı bağlanması ve toplu ödeme tarihine kadar biriken aylıkların yasal faizi ile ödenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, davacının 21.06.1986-17.08.1994 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı olduğuna karar verilmiş ise de, talep ve mahkemenin gerekçesine göre, davacının 21.04.1986-17.08.2004 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu .... sigortalısı olduğunda tereddüt bulunmamakta olup, maddi hataya dayalı olarak sigorta başlangıç tarihinin 21.06.1986 olarak tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, ilk tahsis talep tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanma koşullarının bulunması nedeniyle, takip eden aybaşı olan 01.09.2010 tarihi itibariyle aylık bağlanması gerekirken 01.10.2010 tarihi itbariyle aylık bağlanmasına karar verilmiş olması hatalıdır.Ayrıca bağlanması gereken aylıkların toplu ödeme tarihine kadar faiziyle ödenmesi gerektiği yönündeki mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmuyor ise de, faiz başlangıç tarihinin hatalı belirlendiği anlaşılmaktadır.Tahsis talebinin Kurum tarafından reddedildiği tarih olan 06.10.2010 tarihine kadar ödenmesi gereken aylıklar yönünden, ret tarihinden itibaren,

sonraki aylıklar yönünden ise, her bir aylığın ödenmesi gereken tarihten itibaren yasal faiziyle tahsili gerektiğine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemiş olması isabetsiz bulunmuştur.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Kanunun temyize dair hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.