Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2013/637 K.2013/2795

Dava, hak sahibi konumunda yer aldığı ileri sürülen davacıya 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile aylığın yasal faiziyle birlikte alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davanın yasal dayanağı niteliğindeki 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Hak sahiplerinin aylıklarının başlangıcı, kesilmesi ve yeniden bağlanması” başlığını taşıyan 35. maddesinde, ölüm sigortasından sigortalının hak sahiplerine bağlanacak aylıkların, hak sahibi olma niteliğinin ölüm tarihinden sonra kazanılması durumunda, bu niteliğin kazanıldığı tarihi izleyen ay başından itibaren başlatılacağı öngörülmüştür.

Hakkında verilen boşanma kararı 04.11.2009 tarihinde kesinleşen davacının, 1993 yılında yaşamını yitiren 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümleri kapsamındaki sigortalı babası üzerinden kendisine ölüm aylığı bağlanması için 11.11.2009 günü davalı Kuruma başvurduğu belirgin bulunmakla, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşamadığı kanıtlanan davacının hak sahibi olma niteliğini, boşanma kararının kesinleşmesiyle kazandığı gözetilerek,

anılan kesinleşme tarihini izleyen ay başından itibaren ölüm aylığının başlatılması gerekirken, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, söz konusu yasal düzenleme dikkate alınmaksızın aylık başlangıcı olarak boşanma kararının kesinleşme gününün benimsenmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.