Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2014/25705 K.2015/11242

Asıl dava, yersiz ödenen aylıkların tahsili, birleşen dava ise 01.02.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı tahsisi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir. Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. 1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı-davalı Kurum vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Birleşen davanın yasal dayanağı 5510 sayılı ...ve ... Kanununun geçici 7.maddesi delaletiyle mülga 506 sayılı Yasanın 60 ve Geçici 81. maddeleridir.

19.10.1960 doğumlu olan davacı yönünden, sigortalılık başlangıç tarihinin 01.01.1984 tarihi olduğu gözetildiğinde, 4759 sayılı Yasanın 3. maddesi ile değişen 506 sayılı Yasanın Geçici 81. maddenin B fıkrası gereği, 23.05.2002 tarihinde 18 yıl 4 ay 22 gün sigortalılık süresi bulunan davacının, anılan madde çerçevesinde, yaşlılık aylığı tahsisi için, 25 sigortalılık süresini doldurması, 5225 gün yaşlılık, malullük ve ölüm sigortaları primini ödemiş ve 48 yaşını doldurmuş olması şarttır.

Davacı yönünden, tahsis talep tarihi itibariyle anılan şartların gerçekleştiği gözetilerek, 01.02.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı tahsisine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.