KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2014/25933 E., 2015/4363 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Mart 2015
Karar Metni
332 kelime·2 dk okuma
Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
Dava, davacının müteveffa eşinin yurtdışında ki çalışmalarını borçlanabilme hakkının bulunduğunun tespiti, tahsis talep tarihini takip eden aybaşı itibariyle davacıya ölüm aylığı bağlanması, istemine ilişkindir.
Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-)6100 sayılı HMK'nun “yargılama giderlerinin kapsamı” başlığını taşıyan 323. maddesinde yargılama giderlerinin hangi kalemleri kapsadığı tek tek sayılmış, “yargılama giderlerinden sorumluluk” başlığını taşıyan 326. maddede “kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği,” “yargılama giderlerine hükmedilmesi” başlığını taşıyan 332. maddesinde ise “yargılama giderlerine, mahkemece re'sen hükmedileceği, yargılama gideri, tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümün hüküm altında gösterileceği,” hüküm altına alınmıştır.
Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de, mahkemece kısmen kabul kararı verilmiş olmasına rağmen, Kurum lehine vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi , yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2014/25933, K. 2015/4363, 12 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama