Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2015/12218 K.2016/8685

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir Mahkemece, bozmaya uyarak ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davacı Kurum ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 24.04.2006 tarihli iş kazasında hayatını kaybeden sigortalının yakınlarına bağlanan gelirlerin ve yapılan cenaze giderinin davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 26/1. maddesidir.

Anılan maddede düzenlenmiş bulunan rücû davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurum'un rücû alacağından kusurları karşılığı sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeniyle daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza dosyaları varsa, bu dosyalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir

Eldeki davada; mahkemece, davalı işvereni %70, kurum sigortalısını % 30 kusurlu kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak, ıslah edilen dava kabul edilmiştir.

Dosya kapsamında yer alan, Cihanbeyli Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/79 E. 2010/265 K. sayılı 01.10.2010 tarihinde kesinleşen kararında, dava dışı Salih İşeri’nin, Mevlüt Küçükokka’nın ve Hasan Demirkol hakkındaki kamu davası sonucunda, bu sanıkların 2/8’er oranda kusurlu bulunarak mahkum edildikleri ve haklarında Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına dair karar verildiği, ayrıca hak sahipleri tarafından İş Mahkemesi’nin 2005/16 E. 2007/882 K. sayılı dosyasında açılan tazminat davasında da davalı işverenin %60, sigortalının ise %40 oranında kusurlu bulunduğu, bu davada verilen kararın da 21.04.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında yapılacak iş; hak sahibi dosyası ile işbu dosya bir arada değerlendirilerek, saptanan maddi olgulara göre olayın oluşu tereddütsüz belirlenip, tüm delillerle birlikte değerlendirilerek, alanında uzman bilirkişilerden oluşa ve mevzuata uygun, raporlar arasındaki kusur oran ve aidiyetleri konusunda oluşan çelişkiler giderecek şekilde yeniden rapor alınıp, irdelenerek, varılacak sonucuna göre karar verilmesi gerekir. O hâlde, davacı Kurum ve davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.