Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2015/15729 K.2016/1748

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Dava, hukukî nitelik olarak 506 sayılı Yasa’nın 10. maddesi ile 26. maddesine dayanan, zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalıp sürekli işgöremez hale gelen sigortaya yapılan ödemeler nedeniyle uğranılan Kurum zararının tazmini istemini içeren rücu davasıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16/04/2008 günlü ve 2008/10-334 E-327 K. Sayılı ilamında belirtildiği gibi gelirler yönünden gelir onay tarihi; diğer harcamalar yönünden, sarf veya tediye tarihinin esas alınması gerekirken; somut olayda mahkemece hüküm kurulurken gelirler yönünden onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya verilmesine yönelik hükmünde bir isabetsizlik bulunmamasına rağmen, “bakiyesinin talep bulunmadığından faizsiz olarak ... davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesi” yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-)6100 sayılı Kanunun Taleple bağlılık ilkesi başlıklı 26. maddesine göre, "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir." denilmektedir.

Eldeki davada, davacı kurumca geçici iş göremezlik ödeneğinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte tahsili talep edilmesine rağmen, mahkemece ... yönünden, geçici iş görmezlik ödeneğinin talep olmadığından bahisle faizsiz olarak hüküm altına alınması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.