Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2016/5631 K.2019/2525

Dava, 07.09.1990-16.03.2004 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. 1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı kurum avukatının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Eldeki davada, davacının 07.09.1990-16.03.2004 tarihleri arasında 1479 sayılı kanun kapsamında sigortalılığının tespitini talep ettiği, 07.09.1990-31.12.1991, 24.01.1992-30.04.1997, 03.07.2001-31.12.2001 tarihleri arasında vergi kaydının, 15.01.1992-16.03.2004 tarihleri arasında oda kaydının bulunduğu, Kurum tarafından, 20.03.2003 tarihli bağ-kur giriş bildirgesine istinaden 03.07.2001 tarihi itibariyle 1479 sayılı kanun kapsamında tescilinin yapıldığı, davanın kısmen kabulü ile 07.09.1990-31.12.1991, 05.01.1992-31.03.2003 tarihleri arasında bağ-kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verildiği,

ancak Mahkemece, kararın gerekçe bölümünde belirtildiği üzere, davacının 07.09.1990-31.12.1991 ve 15.01.1992-31.03.2003 tarihleri arasında bağ-kur sigortalılığının tespitine karar verilmesi gerekirken, hüküm bölümünde, 2. döneminin başlangıç tarihinin “05.01.1992” olarak yazılması usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.