Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2016/6962 K.2016/9024

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmün davacı asil, davalı Kurum ve davalı işveren avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir. 2) Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi ve 5510 sayılı Kanunun 86. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar, kamu düzeni ile ilgili olduğundan, özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur.

Somut olayda davacının, 14.10.1992-14.04.1993 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığının tespitini istediği davada, dosyaya ibraz edilen belgelerin incelenmesinde; talebe konu döneme ilişkin bordrolarda davacının işe girişinin istem gibi 14.10.1992, çıkışının ise 18.04.1994 şeklinde yazılı olduğu, ilgili dönemlerde davalı işverence prim kesintilerinin yapıldığı ve Kuruma iletildiği yine benzer yönde davacının hizmet cetvelinde davalı işyerine girişinin 1993/II dönem, çıkışının ise 18.04.1994 olarak görüldüğü, talep döneminde çakışan başkaca çalışmasının bulunmadığı,

davalı işyerinin talep döneminde kapsamda bulunduğu, bu anlamda kayıtlar itibariyle tespite engel bir hal bulunmadığı, bordro ve davacı tanıklarının da yeminli beyanları ile talep ve kayıtları doğruladıkları anlaşılmakla; artık burada davanın istem gibi kabulüne karar vermek gerekirken, maddi ve hukuki temeli anlaşılamayan bilirkişi raporu esas alınarak 01.11.1992-30.04.1993 tarihlerine yönelik yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.