Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2016/8214 K.2018/6646

Dava, davalıya yersiz olarak ödenen geçici işgöremezlik ödeneğinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmda belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 96. maddesidir. Anılan maddede öngörülen süreler zamanaşımı süresi olmayıp iadeye konu edilecek tutarın belirlenmesine ilişkin sürelerdir. Bu sebeple mahkemenin, Yasanın 96. maddesinde belirlenen süreleri zamanaşımı süresi olarak kabulü ve 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinin somut olaya uygulanamayacağı yönündeki gerekçeleri yerinde değildir.

Hatalı işlemin kurumca tespit tarihinin 15.03.2010 olması, icra takibinin başlangıç tarihinin 01.11.2010 tarihi olup son takip işleminden sonra hiç bir işlem yapılmayıp davanın 30.01.2014 tarihinde açılması karşısında, o tarihte yürürlükte olan 818 sayılı Yasanın 66. maddesinde öngörülen 1 yıllık zamanaşımı süresinin geçmesi karşısında mahkemece verilen ret kararı bu yönden yerindedir.

Ne var ki; gerekçedeki bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.