KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2019/2898 E., 2020/3801 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Haziran 2020
Karar Metni
335 kelime·2 dk okuma
Bölge Adliye Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi No : 2018/418-2019/323 İlk Derece Mahkemesi : Kocaeli 2. İş Mahkemesi No : 2016/102-2017/308
Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne kabulüne dair verilen karara karşı tarafların vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Davacı tarafın temyizine cevap dilekçesi kapsamında aynı zamanda temyiz talebinde bulunan davalı ... End.Paz.ve Yat.A.Ş. vekilinden temyize başvurma harcı ve nisbi temyiz harcı alınması gerekirken temyiz yoluna başvuru sırasında başvuru ve nisbi harcın ödenmediği anlaşılmaktadır.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3'üncü maddesi gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434'üncü maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir.
Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2019/2898, K. 2020/3801, 24 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama