Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2020/1495 K.2020/5852

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde asıl davanın kısmen kabulüne; birleşen davanın reddine karar verilmiştir. Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, 21.11.2006 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sigortalıya yapılan tedavi masrafları nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan tazmini istemine ilişkin olup; davacı asıl davada ilk başta 9.415,93 TL tedavi giderinin %50’sine tekabül eden 4.707,97 TL’nin sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini; ıslahen davalının %80 kusur oranına karşılık gelen 7.532,74 TL anapara ile 1.174,19 TL faiz alacağının davalıdan tahsilini talep etmiş;

birleşen davada ise 6.154,63 TL daha tedavi masrafı yapıldığından bahisle bunun 3.077,31 TL’sinin sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece asıl dava bakımından, davalının %80 kusur karşılığı olan 7.532,74 TL bakımından davanın kabulüne, fazlaya ilişkin istemin reddine; birleşen dava bakımından ise talebin başka bir sigortalıya ait tedavi giderine ilişkin olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, asıl davada, davacı Kurum vekilinin ıslah dilekçesi ile talebini, davalının %80 kusuruna karşılık gelecek şekilde anapara miktarını 7.532,74 TL, faiz alacağı miktarını ise 1.174,19 olmak üzere ayrı ayrı belirterek toplam 8.706,93 TL’ye yükselttiği ve Mahkemece davanın ıslah edilmiş şekilde toplam 7.532,74 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, her ne kadar davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de; davacı Kurum vekilinin ıslah dilekçesinde talep ettiği anapara miktarının Mahkemece kabul edilen miktar ile aynı olması ve kabul edilen miktar bakımından davacının talebi gibi sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren faize hükmedilmesi karşısında, sonuç olarak reddedilen kısım bulunmadığından davacı Kurum aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmektedir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.