Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2020/2139 K.2021/13959

Dava, davalı ...’a ait bir kısım hizmetlerin aidiyeti ile yaşlılık aylığı tahsisi istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı SGK vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalı SGK vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacının ödenmeyen aylıklar yönünden faiz talebi bulunmamasına karşılık, mahkemece her bir aylık yönünden faiz hakkının saklı tutulmasına dair hüküm kurulması yerinde değildir.

3- Reddedilen kısım yönünden her bir davalı için ayrı bir red sebebi bulunmadığından, davalılar lehine toplamda bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

4- Davada kısmen haklı olan davacı aleyhine harç yüklenmemesi ve bu harcın dahili davalıdan alınması ile yargılama giderlerinin haklılık durumuna göre paylaştırılması gerektiğinin gözetilmemesi yerinde değildir.

5-69599.45.01 sicil nolu işyeri için 1991-2002/4 arası sürelerin aidiyetine ilişkin talep yönünden, davalı Kurum tarafından 17.07.1991-31.10.2001 tarihleri arasının kesintili olarak kabulü söz konusu olmakla, talebin kısmen konusuz kaldığının gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.