Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/11866 K.2023/11396

Taraflar arasındaki 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile kararın kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 01.01.1984-04.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini talep istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının giriş bildirgesinin Kuruma intikal tarihinin 13.09.2001 olduğunu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 08.02.2002 tarihinde Kuruma intikal eden giriş bildirgesi üzerine 04.10.2000 tarihinden geçerli olmak üzere 1479 sayılı Kanun kapsamında kayıt ve tescilinin yapılması ve dolayısıyla 02.08.2003 tarihinden önce kayıt ve tescilli bulunması.

16.06.1994 tarihinden itibaren de limited şirket ortağı bulunması karşısında davacının 16.06.1994-03.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamından zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken Mahkemece davanın reddine karar verilmesi hatalı olduğu gerekçesi ile "1- Davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile Gönen (Balıkesir) Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 08.11.2022 tarih, 2019/825 E. 2022/845 K. sayılı kararının kaldırılmasına,

2- Davanın kısmen kabulü ile davacının 16.06.1994-03.10.2000 tarihleri arasında da 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine fazlaya ilişkin talebin reddine, " dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; ".. 08.02.2002 tarihinde kurum kayıtlarına intikal ettirilen belge bir borçlanma talebi olmayıp Bağ-Kur giriş bildirgesidir. Yukarıda zikrettiğimiz geçici 18 inci madde düzenlemesi dikkate alındığında, sadece davacıya ait bağkur işe giriş bildirgesinin 08.02.2002 tarihinde kuruma intikal ettirilmiş olmasına dayanılarak davacının 16.06.1994 - 03.10.2000 tarihleri arasında bağkur sigortalısı olarak kabulü de hukuken mümkün değildir..." şeklindeki gerekçe ile kararın kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, Esnaf Bağ-Kur sigortalılık tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'a 02.08.2003 tarihinde resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun'un 47 nci maddesiyle eklenen geçici 18 inci maddesidir.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,