Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/14166 K.2024/3412

Taraflar arasındaki talep tarihini takiben 01.08.2019 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı tahsisi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin yurt dışında geçen borçlanmaya esas olan tahakkuku ödediğini, yurt dışı hizmet başlangıç tarihi Kurum tarafından Türkiye hizmet başlangıç tarihi olarak kabul edilmediği için Ankara 16. İş Mahkemesinin 2014/1129-E sayılı dosyası ile müvekkilinin Almanya hizmet başlangıç tarihinin Türkiye hizmet başlangıç tarihi olduğunun tespiti talebiyle dava açıldığını, söz konusu davada 01.12.1999 tarihinin Türkiye hizmet başlangıç tarihi olarak kabul edildiğini, Ankara 16. İş Mahkemesinin 2014/1129-E sayılı kararının Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 17.03.2016 tarihli 2015/20488-E ve 2016/4465-K sayılı kararı ile onandığını,

Yerel Mahkeme kararı ve onama ilamı davalı Kuruma sunularak ve tahsis talebinde bulunulduğunu, davalı Kurumun 23.11.2017 tarihli 14067402 sayılı yazısı ile "47 yaşını 01.05.2019 tarihinde dolduracağınızdan” gerekçesi ile tahsis talebinin reddedildiğini, bunun üzerine müvekkilinin 47 yaşını doldurduktan sonra 04.07.2019 tarihinde yeniden tahsis talebinde bulunulduğunu, bu kez de 06.11.2014 tarihli Mahkeme yazısına göre ilk işe giriş tarihi 01.12.1999 tarihine göre şartların değerlendirildiği bildirilmek suretiyle tahsis taleplerinin reddedildiğini, davalı Kurumun ret işleminin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu ileri sürerek,

fazlaya ilişkin her türlü dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla davacı müvekkilin 04.07.2019 tarihli başvurusu sırasında yaşlılık sigortasından aylık almaya hak kazandığının tespitine, müvekkilinin tahsis talebini takip eden aybaşından (01.08.2019) geçerli olmak üzere yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, müvekkilinin ödenmeyen aylıklarının ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davacı hakkında yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamı, toplanan deliller, konu ile ilgili yasal mevzuat, emsal Yargıtay kararları ve alınan bilirkişi raporu hep birlikte değerlendirildiğinde; 5510 sayılı Kanun'un geçici 9 uncu maddesi gereğince 58 yaşını doldurmamış olan davacıya yaşlılık aylığı bağlanmasının mümkün bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri Davacı vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve yasaya aykırı olarak verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf gerekçelerini tekrarla temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, yurt dışı borçlanma süresinin 24.01.1989 tarihinden ileriye doğru maledilerek bağlanan yaşlılık aylığının yeniden hesaplanması, oluşacak fark aylıkların yasal faizleriyle ödenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369, 370 ve 371 inci maddeleri, 3201 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,