Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/672 K.2023/1979

Taraflar arasındaki Bağ-Kur Sigortalılığının Tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde; 21.01.1990 - 31.12.1995 ve 01.01.1996 - 24.06.1997 tarihleri arasında vergi kaydı bulunduğunu, buna rağmen davalı kurum tarafından Bağ-Kur kaydının 18.06.2002 tarihinden itibaren tescil edildiğini, ancak zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğu 21.01.1990-31.12.1995 ve 01.01.1996-24.06.1997 tarihleri arasındaki vergi mükellefiyet sürelerinin sigortalılık süresi olarak kabulü gerektiğini ileri sürerek, 21.01.1990-24.06.1997 tarihleri arasında vergi kaydı bulunan sürelerde zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde;müvekkili kurum tarafından yapılan işlemlerde kanun ve mevzuata aykırılık bulunmadığını, davacının oda kaydı bulunmadığını, 1993 yılındaki yükümlülüğünü yerine getirmeyip, çıkan yasalardan da faydalanmayan davacının aradan geçen uzun zaman sonra tescil talebinde bulunmasının yasal olmadığını, müvekkili kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediğini, davacının kuruma bildirim yapma ve prim ödeme mükellefiyetini yerine getirmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davanın kısmen kabulü, kısmen reddi ile, a-Davacının 21.01.1990-25.08.1992 ve 27.11.1993-24.06.1997 tarihleri arasında 5510 sayılı Kanun'un 4/1-b bendi kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tespitine, b-Davacının askerlik dönemi olan 26.08.1992-26.11.1993 tarihleri arasına ilişkin talebinin reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, bağ-kur sigortalıları için 506 sayılı Kanun'un 79 ve 5510 sayılı Kanun'un 86 ıncı maddelerindeki düzenlemelere eş değerde bir hizmet tespiti davası bulunmadığını, dosya kapsamından davacının vergi borçlanması ya da yasada belirtilen süreler içerisinde tescil talebinin olmadığının anlaşıldığını ve davanın açılmasına sebebiyet vermeyen müvekkili kurum aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının sigortalılık başlangıç tarihi öncesinde vergi mükellefiyeti bulunan 21.01.1990-31.12.1995 ile 01.01.1996- 24.06.1997 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiği, ancak davacının askerlik kayıtlarından 26.08.1992-26.11.1993 tarihleri arasında askerlik yaptığı görüldüğünden bu dönem yönünden sigortalı sayılması mümkün olmadığı gerekçeleriyle davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı herhangi bir yön görülmeyerek davalı kurum vekilinin istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davacının 21.01.1990-31.12.1995 ile 01.01.1996-24.06.1997 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalılık süresinin tespiti istemine hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 1479 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

...