Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/12596 K.2025/858

Taraflar arasındaki meslekte kazanma güç kayıp oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 17.07.2015 tarihinde iş kazası geçirdiğini, SGK tarafından iş kazası tespiti yapıldığını, Kurumun 07.11.2016 tarih 15181679 sayılı kararı ile müvekkilinin iş kazası nedeniyle maluliyet durumunun %10'un altında olması nedeniyle gelir bağlanmadığını, Ankara 40 İş Mahkemesinin 2016/852 Esas sayılı dosyasında işverenlere karşı açmış oldukları maddi ve manevi tazminat davası sırasında, Yüksek Sağlık Kurulu 04.05.2017 tarihli kararında müvekkilinin %4,2 oranında malul olduğu tespitinde bulunulduğunu,

buna karşı yapılan itiraz sonucu Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu 14.12.2018 tarihli kararında müvekkilinin %12,3 oranında malul olduğu tespit ettiğini, buna karşı yapılan itiraz sonucu Adlî Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu 30.01.2020 tarihli raporunda müvekkilinin %12,3 oranında meslekte kazanma gücü kaybı olduğunu tespit edildiğini, SGK tarafından gelir bağlanmadığından peşin sermaye değeri tespiti mümkün olmadığından Ankara 40. İş Mahkemesinde açılmış olan davanın sürüncemede kaldığını,

Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu 30.01.2020 tarihli raporu üzerine Kırıkkale Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne 29.09.2020 tarihinde yapmış oldukları başvuruya olumlu bir yanıt verilmediğini ileri sürerek, davalının zımni ret kararının iptali ile müvekkilinin maluliyet oranının tespiti ile sürekli iş göremezlik gelirinin bağlanmasına, belirsiz 10,00 TL’nin kaza tarihinden itibaren birikmiş sürekli iş göremezlik ödeneğini avans faiziyle davalıdan alınarak ödenmesine karar verilmesini talep etmiş, 19.01.2022 tarihli ıslah dilekçesi ile dava konusu talep miktarını 10.829,45 TL olarak artırmıştır.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; haksız ve hukuki dayanaktan yoksun davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Dahili davalı işverene usulüne uygun olarak husumet yöneltilmesine rağmen davaya katılmamıştır.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulü ile 1- Davacıya %12,3 sürekli iş göremezlik oranı esas alınmak suretiyle geçici iş göremezlik ödeneğinin sona erdiği tarihi takip eden aybaşından geçerli olmak üzere sürekli iş göremezlik geliri bağlanması gerektiğinin tespitine, 2-Tahsilde tekerrüre yol açmamak üzere 01.02.2016-26.03.2021 tarihleri arasına ilişkin döneme ait ek ödeme dahil 10.829,45 TL iş göremezlik geliri tutarının ödenmesi gereken tarihlerden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinde mevzuata aykırılık olmadığını ileri sürmüş ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Dairesi ve 2. Üst Kurulunun raporları ile davacının 17.07.2015 tarihli geçirdiği iş kazasına bağlı olarak 12,3 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş sayılacağının belirtilmesi ve geçici iş göremezlik ödemesinin sona erdiği tarihten itibaren sürekli iş göremezlik geliri bağlanması gerektiği, 5510 sayılı Kanun'un 97. maddesinde öngörülen zamanaşımı süreleri de dikkate alınarak gelirlerin ödenmesine dair mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davalı şirket vekilinin ve davalı Kurum vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinin usul ve yasalara uygun olduğundan, haksız ve yersiz açılan davanın reddi gerekirken yerel Mahkeme tarafından davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle temyiz isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı şirkete ait iş yerinde çalışan davacının 05.08.2013 tarihinde geçirdiği iş kazasından kaynaklanan meslekte kazanma güç kayıp oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 25 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR