Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/14683 K.2025/2961

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının ilk kez 12.07.1990 yılında avukat topluluk sigortasına tescil edildiğini, 10.12.1991-30.07.1997 tarihleri arasında 204435.

05.08.1997-05.09.1999 tarihleri arasında 1011898 ve 08.02.2006-31.03.2016 tarihleri arasında 1100792 sicil numaralı iş yerlerinde 4/1-a kapsamında sigortalı olarak tescil edildiğini, yaşlılık aylığı koşullarının tamamlanmış olması nedeni ile müvekkili tarafından davalı Kuruma başvuruda bulunduğunu, Kurumun 13.11.2019 tarihli cevap yazısında 506 sayılı Kanun'un 81/A bendine göre aylığa hak kazanma koşullarının 08.09.1999 tarihinden önce işe girenler için öngörülen şartın yerine getirilmemesi ve son dönem çalışmaların 4/B kapsamında olması nedeni ile dosyasının işlemden kaldırıldığının müvekkiline bildirildiğini,

01.10.2008 öncesinde 4/1-a kapsamında bulunan bir kısım sigortalılığının iptal edilerek 4/1-b sigortalı sayıldığını, 5510 sayılı Kanun'un geçici 8. maddesi hükmüne aykırı olarak müvekkilinin 4/1-4 kapsamındaki çalışmalarının 4/1-b kapsamına alındığını belirterek; müvekkilinin 506 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi kapsamında emeklilik şartlarının oluştuğunun ve müvekkilinin yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini, Kuruma başvuru tarihinden itibaren ödenmeyen aylıkların faizi ve tüm ferileri ile birlikte müvekkiline ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Cevap dilekçesi sunulmamıştır. Davalı Kurum yargılama sırasındaki beyanlarında davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 'Davanın kabulü ile davacıya müstakilen 506 sayılı Kanun kapsamındaki hizmetleri ile 01.07.2019 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun'un geçici 81/B bendi kapsamında yaşlılık aylığı bağlanmasına, davacının mahrum kaldığı aylıkların 01.10.2019 tarihinden başlamak üzere ödenmesi gerektiği tarihlerden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine" dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ''I) Davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin kabulü ile İstanbul 36. İş Mahkemesinin 08.02.2022 tarihli, 2020/63 Esas-2022/36 Karar sayılı kararının HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince kaldırılmasına, II) Davanın reddine, '' dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Bölge Adliye Mahkemesi Kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin SGK'nın 2013/11 sayılı Sigortalılık İşlemleri Birleşik Genelgesinde belirtilen şartları taşıdığını, müvekkilinin 20.06.2019 tarihinde yaşlılık aylığı almak için Kuruma başvurduğunu, 24.04.2019 tarihinde çıkarılan genelge ile tüm yıllar boyunca 4/1-a kapsamında ödemiş olduğu primler yok sayılarak 4/1-b'ye aktarıldığını ve emekli olamadığını, görüş değişikliğinin 2019/9 sayılı Genelgenin yürürlük tarihinden sonraki sigortalılık bildirimlerine uygulanması, önceki dönem bildirimlerin ise ilgili dönemde cari mevzuat kapsamında geçerli kabul edilmesi gerektiğini beyan etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, ortağı olduğu limited şirketten 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a bendi kapsamında hizmeti bildirilen davacının bu hizmetinin, geçerli olup olmadığının tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, dosya içerisine alınan; bilgi ve belgeler, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR