Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/14826 K.2025/3699

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin, Antalya 1. İş Mahkemesine 04.07.2017 tarihinde davalı ...

Sanayi Anonim Şirketi ile fer'i müdahil Antalya ... aleyhine tespit davası açtığını, Antalya 1. İş Mahkemesinin 30.09.2020 tarihli 2017/188 Esas 2020/275 Karar sayılı kararında müvekkilinin davasının kabulüne karar verildiğini ve "Davacı ...'ın davalı şirkete ait işyerinde 11.05.1991 tarihinde 1 gün çalıştığının ve sigortalılık başlangıç tarihinin tarihi 11.05.1991 olduğu" nun tespit edildiğini, kararın davalılar tarafından temyiz edildiğini ve Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 2021/11378 Esas 2022/982 Karar sayılı 24.01.2022 tarihli karar ile onanmasına karar verildiğini, 01.05.2022 tarihinden itibaren,

4/1-a'ya tabi 9747 gün hizmeti dikkate alınarak 506 sayılı Kanun'un 81/B-1 bendi hükümlerine göre aylık bağlandığını, Kuruma daha önce 15.04.2010 ve 01.02.2017 tarihinde yaptığı başvurular kapsamında değerlendirme yapılarak Antalya 1. İş Mahkemesinin 2017/188 Esas 2020/275 Karar sayılı dosyasında dava tarihi olan 04.07.2017 tarihinden itibaren kesinleşme tarihi olan 24.01.2022 tarihine kadar olan dönem ile ilgili olarak fazlaya ilişkin hakları saklı olmak üzere müvekkilinin birikmiş emekli maaşı hak edişlerinin hesaplanarak faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, Antalya 1. İş Mahkemesinin 2020/275 Karar sayılı kararında belirtildiği gibi davacının ilk işe girişinin 11.05.1991 olduğunun tespit edildiğini, ilgili Mahkeme kararında aylıkların 04.07.2017 tarihinden itibaren bağlanması gerektiğine dair bir ibare bulunmadığını, buna göre 1991/5. döneme ait 1 günlük hizmetinin 29.04.2022 tarihli tahsis talebine istinaden yaşlılık aylığında değerlendirildiğini, davacı tarafından müvekkili Kuruma yapılan tahsis talebi ile işlem yapılabilmesinin mümkün olduğunu, geriye dönük işlem yapılmasının hukuka aykırı olacağını beyanla; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, davanın kısmen kabulüne, davacının 01.07.2018 tarihinden itibaren tahsise hak kazandığının tespiti ile 01.07.2018 - 24.01.2022 tarihleri arasında davacıya ödenmeyen her bir birikmiş aylığın ödenmesi gereken tarihlerden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin kabulü ile HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, eksik araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, aylıklarının ödenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR