Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/3842 K.2024/4854

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, davalı işverenin Nato-Deca sözleşmeleri gereği İncirlik'te kurulu olan hava üssünde konuşlandırılmış ABD Hava Kuvvetleri personellerinin, kendileri ve aileleri için yürütülmesi gereken hizmetleri ABD Hava Kuvvelerinden ihale ile alan ve ABD personeli ve ailelerine hizmet sunan işveren konumunda olduğunu, davacının 1985 yılında davalı işverence çocuk bakıcısı olarak işe alındığını 01.10.2014 tarihine kadar aralıksız ve kesintisiz bir şekilde çalışmasını sürdürdüğünü, ücretlerin elden ödendiğini belirterek, davacının 1985 yılından 01.10.2014 tarihine kadar davalıya ait iş yerinde çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Feri müdahil Kurum vekili, davanın hak düşürücü süreye maruz kaldığını, Kurum kayıtlarında davacıya ait yazılı belge bulunmadığını, yazılı belge ile ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket ile davacı arasında iş ilişkisinin hiçbir zaman kurulmadığını, bu nedenle de şirketin davacıyı istihdam edip sigortasız çalıştırmasının da söz konusu olmadığını, ev hizmetlerinde çalışanların hiçbir zaman davalı şirketten talimat almadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 29.03.2022 tarihli, 2019/123 Esas, 2022/117 Karar sayılı kararı ile davacının 01.01.1990-24.11.2008 tarihleri arasında davalı iş yerinde devamlı ve sürekli olacak şekilde bakıcılık görev ile çalıştığı ... olmakla, davacının nüfus kaydına göre bu dönem içinde 07.02.1995, 27.05.2001 ve 05.04.2007 tarihlerinde doğum yaptığı, Yargıtay (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 2016/12129 Esas 2018/2584 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere doğum izninin dışlanması gerektiği belirtilmiş olmasından dolayı 07.02.1995 ve 27.05.2001 tarihlerindeki doğumlar için doğumdan önce 6, doğumdan sonra 6 hafta olmak üzere 24 haftalık,

05.04.2007 tarihli doğum için ise 4857 sayılı Kanun'un 74/1 kapsamında doğumdan önce 8, doğumdan sonra 8 hafta olmak üzere 16 hafta, toplamda ise 40 haftalık sürenin dışlanarak, yine daha önce yapılan bildirimler düşülmek suretiyle davanın kısmen kabulüne, davacının davalı ... ...

Carparation Services 18005.001 sicil numaralı iş yerinde, davacının 07.02.1995, 27.05.2001 ve 05.04.2007 tarihlerinde doğum yapması nedeniyle 40 hafta dışlanmak suretiyle, 01.01.1990-24.11.2008 tarihleri arasında toplam 6.523 gün süre ile asgari ücret ile çalıştığının tespitine, bu dönemde 5.919 günün Kuruma eksik bildirildiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 27.10.2022 tarihli, 2022/1213 Esas, 2022/1355 Karar sayılı kararı ile toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin istinaf başvurularının, HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı fer'i müdahil Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 20.06.2023 tarihli ve 2023/6217 E. 2023/7410 K. sayılı ilamında; dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, fer'i müdahil Kurumun sair temyiz itirazlarının reddi gerektiği, dosyada bulunan hizmet cetvelinden davacının 14.11.2003-07.07.2007 tarihleri arasında kesintili ve kısmi olarak davalı iş yerinden bildirimlerinin olduğu, 25.11.2008-01.11.2014 tarihleri arasında farklı iş yerlerinden bildirim yapıldığı, davanın ise 15.03.2019 tarihinde açıldığı anlaşıldığı, davacının davalı nezdinde çalıştığının kabulü yerinde ise de davacının talebi ve dava tarihi gözetildiğinde 14.11.2003 tarihi önceki dönemin hak düşürücü süreye uğradığının değerlendirilmediği belirtilerek karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın kısmen kabulüne, davacının, davalı ... ... Carparation Services 18005.001 sicil numaralı iş yerinde 14.11.2003-24.11.2008 tarihleri arasında (05.04.2007 tarihinde doğum yapması nedeniyle, doğum öncesi 8 doğum sonrası 8 hafta olmak üzere toplam 16 haftanın dışlanmak suretiyle) asgari ücret ile çalıştığının tespitine, Kuruma bildirilen sürelerin dışlanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, kısmen kabul kararının yerinde olmadığı, çalışmanın ispatlandığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, yeterli inceleme yapılmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davacının 1985 yılından 01.10.2014 tarihine kadar çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddeleridir.

3. Değerlendirme 1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davacı ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,