Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/5131 K.2025/5252

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklı tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı ve davacı vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş olup Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Somut olayda davalı vekili tarafından hükmün temyiz edildiği anlaşılmakla, maddi tazminat isteminin Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 378.290,00 TL'lik kesinlik sınırı altında kalmakla temyiz itirazlarının esasının incelenmesinin mümkün olmaması nedeniyle temyiz isteminin aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.