Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/5371 K.2024/7290

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı ... isimli iş yerinde 28.09.2005 tarihinden 03.04.2008 tarihine kadar çalıştığını, davalı işverenden kaynaklanan nedenlerle 25.07.2006 tarihinde iş kazası geçirdiğini, söz konusu kaza ilgili Karaman İş Mahkemesi 2014/212 Esas sayılı dosyasının mevcut olduğunu işbu dava ile sürekli iş göremezliğe ve bakıcı giderleri ile maddi ve manevi tazminat talepli dava ikame ettiğini, Karaman İş Mahkemesi 2014/212 Esas sayılı dosyasında alınan ATK 2. Üst Kurulu kararı ile davacının sürekli iş göremezlik oranının %45 olarak tespit edildiğini,

SGK raporunda ise davacının sürekli iş göremezlik derecesinin %15,2 olarak belirlendiğini, davalı Kurumun bu tespitinin hatalı olduğunu beyanla davacının söz konusu iş kazası sebebiyle sürekli iş göremezlik oranının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın davalı Kuruma karşı yöneltmiş olduğu iddiaların hukuki geçerliliğinin olmadığını, davanın yasal süresi içerisinde açılmadığını, davaya konu iş kazasının 28.09.2005 tarihinde meydana geldiğini, davacının sürekli iş göremezlik oranındaki değişikliğin bu kaza ile ilgili olup olmadığının tespitinin mümkün olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... Tic. San. Ltd. Şti. cevap dilekçesinde; davacının açmış olduğu ve halen derdest olan Karaman İş Mahkemesinin 2014/212 Esas sayılı dava dosyasındaki dilekçelerinde bahsedilen hastalıkların ve mağduriyet sebeplerinin işbu kaza ile illiyet bağı olmadığını, davacının maluliyet oranının yüksek olduğunu iddia eden davacının tedavisi tamamlandıktan sonra aynı iş yerinde çalışmaya devam ettiğini, bu dahil davacının kazadan kaynaklanan arazları atlatarak iyileştiğini gösterdiğini, davacının yaşamının ileri aşamalarında özensiz yaşaması nedeniyle oluşan rahatsızlıklarıyla davaya neden olan kaza arasında illiyet bağı olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davacı ...'ın 25.07.2006 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası nedeni ile E cetveline göre %42 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin davalı şirket bünyesinde çalışmakta iken geçirdiği iş kazası sonrasında verilen SGK İzmir Bölge Sağlık Kurulunun MKGKO tespitine yönelik kararı ile müvekkilinin sürekli iş göremezlik oranının %15,2 olarak belirlendiği,

Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 08.01.2018/413 karar numaralı raporu ile oranın %45,1 olarak belirlendiğini, dava aşamasında alınan Adli Tıp Kurumu'nun 3. İhtisas Kurulunun 30.09.2022/19838 karar numaralı raporu ile müvekkilinin sürekli iş göremezlik oranının %42 olarak belirlendiğini, Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulunun 20.07.2023/2344 karar numaralı raporu ile müvekkilinin sürekli iş göremezlik oranının 15.06.2022 tarihi öncesinde %45 olduğu, 15.06.2022 tarihi sonrasında ise %42 olduğu tespitlerinin yapıldığı, hüküm fıkrasında müvekkilinin sürekli iş göremezlik oranının %42 olarak tespitinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı ... Tic. San. Ltd.

Şti. vekili istinaf dilekçesinde; iş kazasının 2006 yılında meydana geldiğini, ATK'nın raporlarında dayandığı yönetmeliğin olay tarihinde yürürlükte olmadığını, rapor tanziminde esas alınacak mevzuatın olay tarihindeki uygulamalar dairesinde tespiti ile uygulanması gerektiğini, davacının sürekli iş göremezlik oranının tespit edildiği Yüksek Sağlık Kurulu raporlarında oranın % 15,2 olarak tespit edildiğini, zaman içinde bu oranın yükselmesini gerektirir bir tıbbi detayın aşamalarda alınan hiçbir raporda ileri sürülmediğini, zaman içinde iş kazası ile illiyet bağı olan bir artışın meydana geldiğinden bahsedilemeyeceğini,

davacının meslekte çalışma gücünde süreç içinde bir artış söz konusu olmadığından zamanaşımı süresinin de dava tarihi itibariyle dolduğunu, dosya kapsamında bulunan raporlar arasındaki yoğun çelişkinin giderilemediğini ileri sürmüştür.

3. Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde; Kurum aleyhinde açılmış olan davanın yasal süresinde açılmadığını, iş kazasının 28.09.2005 tarihinde meydana geldiğini, Kurum kayıtlarının tetkikinde davacının Kuruma herhangi bir talepte bulunmadan davayı açtığını, davanın dava şartı yokluğundan reddi gerektiğini, Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu raporunun Kurum açısından bağlayıcılığı bulunmadığını, Adli Tıp Kurumu raporları ile Kurum raporları arasında çelişki bulunduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının, HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri, istinaf dilekçeleri ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davacının iş kazası sebebiyle sürekli iş göremezlik oranına itiraz ile yeniden tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 95 inci maddesi.

3. Değerlendirme 1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, Yüksek Sağlık Kurulunca yapılan değerlendirmeler ile Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 30.09.2022 tarih ve 19838 sayılı rapordaki belirlemeler arasındaki çelişkinin Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunca düzenlenen rapor ile giderildiği,

özellikle temyiz edenin sıfatına göre kararın yerinde olduğu anlaşılmakla ve dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı şirket vekilinin ve davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,