Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/9409 K.2025/11436

Taraflar arasındaki rucüan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf taleplerinin kesinlik nedeniyle, davacı vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine, HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 01.06.2023 tarihli ve 2023/4838 Esas, 2023/6221 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 01.06.2023 tarihli ve 2023/4838 Esas, 2023/6221 Karar sayılı kararına karşı direnilmiş ise de davalı ... San. A.Ş. yanında çalışan sigortalı ...'ın, 22.04.2010 tarihinde iş kazasına maruz kalarak yaralandığı, İskenderun 1. İş Mahkemesinin 2015/315 Esas ve İskenderun 2. İş Mahkemesinin 2020/369Esas sayılı davaların taraflarının, kazalının ve zarar doğuran olayın aynı olduğu, iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin, hastahane ve eczane harcamalarının talep edilmiş olduğu,

Kazaya ilişkin, SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığının 21.05.2013 tarihli inceleme raporuna göre, davalının %90, sigortalının %10 oranında kusurlu olduğu, İskenderun 1. İş Mahkemesinin 2015/315 Esas sayılı dosyasından alınan 17.01.2017 tarihli kusur raporunda, davalının %80, kazazedenin %20 oranında kusurlu olduğu, İskenderun 1. İş Mahkemesinin 2015/315 Esas sayılı dosyasından alınan 05.05.2017 tarihli kusur raporunda, davalının %80, kazazedenin %20 oranında kusurlu olduğu,

İskenderun 2. İş Mahkemesinin 2020/369 Esas sayılı dosyada kusur durumunun belirlenmesi yönünden alınan 14.07.2021 tarihli kusur raporunda, davalının %80, kazazedenin %20 oranında kusurlu olduğu, itirazlar üzerine alınan 21.10.2021 tarihli kusur raporunda davalının %90, kazazedenin %10 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği,

Sürekli İş göremezlik oranın %81'den %83 oranına yüksetildiği, ilk açılan dosya olan İskenderun 1. İş Mahkemesinin 2015/315 ESas sayılı kararın istinafı üzerine Bölge Mahkemesince kusur yönünden çelişkiler giderilmeksizin %83 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden verilen kararın Dairemizce bozulduğu, Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderildiği, aynı şekilde İskenderun 2. İş Mahkemesinin 2020/369 Esas sayılı dosyasından verilen Dairemiz bozma kararına karşı Bölge Adliye Mahkemesince direnildiği anlaşılmaktadır.

İskenderun 1. İş Mahkemesinin 2015/315 Esas ve İskenderun 2. İş Mahkemesinin 2020/369Esas sayılı davaların taraflarının, kazalının ve zarar doğuran olayın aynı olduğu, iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin, hastahane ve eczane harcamalarının talep edilmiş olduğu, bu haliyle ilk dosyada tespit edilecek kusur, alacak ve sürekli iş göremezlik oranının ikinci açılan dosyanın derdestlik ve alacak miktarları yönünden sonucunu etkileyeceği gözetildiğinde Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde direnme kararı verilmesi yerinde görülmediğinden ve Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.