Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/11642 K.2026/425

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı şirkette 02.11.2019-31.05.2022 tarihleri arasında en son 7.200,00 TL ücretle proje mühendisi olarak çalıştığını, davalı işverenin 07.04.2020 tarihinde çalışanlara mesaj atarak kısa çalışma ödeneği için başvuru yapıldığını, daha sonra 08.05.2022 tarihli mesajda ise başvurunun kabul edildiğini, maaşların şahsi hesaptan gönderileceğini, İŞKUR tarafından yapılan ödemelerin şahsi hesaba iade edilmesi gerektiğinin bildirildiğini, davalı iş yerinde 2020 Mart ayında evden çalışma düzenine geçildiğini, 2020 Nisan, Mayıs, Haziran aylarında uzaktan normal mesai düzeninde çalışıldığını,

Temmuz ayında ise işe gelerek çalışmaya devam edildiğini, davacının tam zamanlı çalışmasına rağmen hizmet cetvelinde hizmetlerinin gözükmediğini belirterek; davacının davalı işyerinde 2020/4-7. aylar arasında tam zamanlı çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili özetle, dava dilekçesinde yer alan iddiaların gerçeği yansıtmadığını, kısa çalışma uygulamasına geçilen 2020 Nisan-Temmuz aylarında davacının çalışmadığını, iş yerinin kapalı olduğunu, bu dönemde işverenin çalışanların maaşlarını tam olarak ödediğini, işçilerin de kısa çalışma ödemesini işverene iade ettiğini, bu durumun işverenin iyi niyetinden kaynaklandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Fer'i müdahil Kurum vekili aşamalarda özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne; davacının davalı işveren nezdinde 20 20... . ayında 23 gün, 20 20... . ayında 30 gün, 20 20... .ayında 30 gün, 20 20... . ayında 30 gün olmak üzere çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile

"İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ile dosya kapsamına göre, davacının 02.01.2019 - 31.05.2022 tarihleri arasında davalı yanında geçen çalışmalarının 2020/4.

7 gün, 5. 6. ve 7. aylar yönünden kısa çalışma ödemesi gerekçesi ile bildirim yapılmadığı, diğer dönemler yönünden ise aylık 30 gün üzerinden Kuruma bildirildiği, dinlenen tanıkların kısa çalışma ödeneği kapsamında bildirilen dönemlerde de davacının evden tam zamanlı çalıştığını söyledikleri, kaldı ki davacının hesap hareketlerine göre dava konusu dönemde İŞKUR'dan yapılan ödemelerin davalı işverene iade edildiği ve akabinde işveren tarafından diğer aylarla uyumlu,

tam zamanlı çalışma süresinde yapılan ücret ile aynı miktarda ödeme yapıldığı anlaşıldığından Mahkemece kurulan hükme ilişkin mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı" gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili özetle;

1.Bahsi geçen dönemde bazı çalışanların ellerinde bulunan tamamlayamadıkları ivedi işleri kendi insiyatifleri ile evden tamamladıklarını, ancak müvekkili şirket yetkililerinin çalışanlara evden çalışma yapılması yönünde bir talimatının olmadığını, tanık beyanlarının da bunu doğruladığını, işverenin, çalışanlar mağdur olmasın diye kapanma döneminde çalışma olmasa dahi ücreti tam ödemesinin müvekkili aleyhine yorumlandığını,

2.Davacı işçinin pandemi döneminde, evden yapılacak işlere dair talimatları işveren şirketten Whatsapp üzerinden aldığı yönündeki iddiasının tanık anlatımları ile çeliştiği gibi, davacı tarafça da başka şekilde ispatlanamadığını,

3.Dosya kapsamına göre, davacı işçinin, kısa çalışma kapsamında eksik bildirilen günlerde, tam zamanlı çalıştığını ispat edemediğini, iş yerinin faaliyete ara verdiği, yeni iş, proje alması gibi bir durumun olmadığı bu dönemde, haftalık 30 saati aşan bir çalışma yapılmasının mümkün olmadığını, Mahkemenin aksi yöndeki tespitinin objektiflikten uzak olup, kabulünün mümkün olmadığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte; bir an için evden çalışma yapıldığı kabul edilecek olsa dahi, tanık anlatımları da dikkate alınarak bu çalışmaların tam mesai şeklinde değil, anlık zaruri işlerin takibi olarak değerlendirilmesi ve ona göre çalışılan gün sayısının tespiti yoluna gidilmesi gerektiğini, bu açıdan eksik inceleme ile kurulmuş hükmün bozulması gerektiğini ileri sürmüştür.

Feri müdahil Kurum vekili özetle;

1.Kurum kayıtlarında yapılan inceleme sonucunda davacının mezkûr iş yerinde 02.01.2019 - 31.05.2022 tarihleri arasında çalıştığını; 2020/04, 05, 06, 07 dönemlerinde "18 - Kısa Çalışma Ödeneği" eksik gün nedeni koduyla sigortalılık bildirimlerinin yapıldığını; 2020/05, 06, 07 dönemlerinde 0 gün/kazanç bildiriminin yapıldığının tespit edildiğini, dosya kapsamında yapılan araştırma ve incelemeler ile dinlenen tanık beyanları dikkate alındığında eksik inceleme sonucu fazlaca hizmet süresinin tespit edilmiş olduğunu, bu sebeple işbu Mahkeme kararının kabulünün mümkün olmadığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR