Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/1756 K.2025/12973

Taraflar arasındaki meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, 23.09.1998 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalışmaya başladığını ve bu çalışması 01.01.2017 tarihine kadar kesintisiz olarak halen sürdürdüğünü, davacının işyerindeki görevi beden işçiliği olup aldığı son saat ücreti 17 TL olduğunu, yine ücretin dışında ikramiye, yakacak, bayram, aile, sosyal yardım, yol, yemek gibi sosyal hakları bulunduğunu, ücret ve sosyal hakları davalı işyeri ile ...

Sendikası arasında imzalanan toplu iş sözleşmesi ile belirlendiğini, davalı işyerinde çalıştığı 19 yıl boyunca kesintisiz ve sürekli olarak içerisi mamul dolu taşıma araçlarını eliyle kantar itme işini yapmış ve sürekli ağır kaldırdığını, bu nedenle kollarında ve ayaklarında sinir sıkışması ve güç kaybı oluştuğunu, mesleki bir hastalık oluşup oluşmadığıyla ilgili olarak SGK’ya başvuru yapmış ve SGK tarafından yapılan tahkikat sonucunda davacının meslek hastalığına maruz kaldığı ve %27 oranında sürekli iş göremezlik meydana geldiği 06.09.2016 tarihinde tespit edildiğini,

meslek hastalığının oluşmasında kendisine verilen tüm iş güvenliği ekipmanlarını eksiksiz kullanan ve iş güvenliği kurallarına azami ölçüde dikkat eden davacının hiçbir kusuru bulunduğunu, kusur tamamen gerekli iş güvenliği önlenmelerinin hiçbirisini almayan ve davacıya 19 yıl boyunca ağır işler yaptıran davalı işverende olduğunu, yaşadığı bu durumun davacıyı manevi olarak yıprattığını, bu nedenle maddi tazminat yanında somut olayın özelliklerine ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminat talep etmek gerektiğini belirterek, maddi ve manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı huzurdaki davada her ne kadar çalışma koşulları nedeniyle meslek hastalığı meydana geldiğini ve %27 oranında sürekli iş göremez olduğunun tespit edildiğini, söz konusu durumun meydana gelmesinde davalı şirketin kusuru olduğunu iddia etmişse de , davacının iddiaları soyut ithamlardan ibaret olup, davacının tüm iddiaları ile maluliyet oranına itiraz ettiklerini belirterek açılan davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf sebepleri olarak; davacının yapmış olduğu iş sonucu meslek hastalığına uğradığı iddiası gerçek dışı olup davalı şirket yapılan işe yönelik tüm önlemleri aldığından kusur oranı kabul edilemez nitelikte olduğunu, davacının hastalığı ile yaptığı iş arasında uygun illiyet bağı mevcut olmadığı bu nedenle de davacının hastalığından işverenin sorumlu tutulamayacağını, davalı şirketçe iş sağlığı ve güvenliği konusunda mevzuat hükümlerine uyulduğu, iş güvenliği eğitimleri verildiği,

tüm sağlık muayeneleri yaptırıldığını, kabul anlamına gelmemekle beraber meydana gelen hastalığın kaçınılmazlık ilkesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, ancak sadece %15 oranında kaçınılmaz ilkesi doğruluk teşkil etmediği gibi hukuka da aykırı olup davalı şirketin kusuru bulunmadığından işbu davada davalı şirketin sorumlu tutulmayarak davanın reddi gerektiğini, davacı emekli olmasına rağmen emekli olmamış gibi aktif dönem hesabı yapılmış olup alınan hesap raporu hatalı olduğunu, davacı 01.05.2017 yılında emekli olduğundan bu tarihe kadar aktif dönem hesabı,

bu tarihten sonra ise pasif dönem hesabının ortalama yaşam süresine göre hesaplanması için kararın kaldırılmasını ve rapor alınmasını talep ettiklerini, tabloda davacının pasif dönem hesabındaki ücret ve katsayılar çok yüksek olup, emekli maaşı katsayısı yüksek alındığından rapordaki hesaplamaları hiçbir şekilde kabul etmediklerini, hükmedilen bu manevi tazminat yüksek olup kabul etmediğimizi önceki beyanlarımız doğrultusunda davalı şirketin bir kusuru bulunmadığından bu manevi tazminatın da hükmün kaldırılması sonucu reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne dair İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde, usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili vekili temyiz dilekçesinde özetle istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık meslek hastalığından kaynaklanan maddi tazminat ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesinin birinci fıkrası ile 371. maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20... . maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77. maddesi

3. Değerlendirme

A) Davalı vekilinin davacı yararına hükmedilen manevi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden ;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince davacı yararına 27.000,00 TL manevi tazminata hükmolunduğu, Bölge Adliye Mahkemesi'nin yukarıda anılan kararı ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği gözetildiğinde kabulüne karar verilen tazminat miktarlarının Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.

B)Davalı vekilinin davacı yararına hükmedilen maddi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden ;

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR