Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/3188 K.2025/9653

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacının arkadaşı ... ile birlikte ... Şeker fabrikasının personel alımı bölümü, muhasebe, ziraat bölümü müdürlüğü ile görüşülüp sağlık kontrolü yapılarak çekilen kura ile 26.10.1998 tarihinde 3 kişi işçi olarak, ... ili .. İlçesi ...

Köy Kantarı işletmesi ve bu kantara bağlı etrafta saha işçisi olarak işe alındığını ve 26.10.1998 pazartesi günü sabah 10:00 suları gibi iş başvurusu kabul olunca aynı gün işe başlatılarak ve ertesi gün de çalıştırıldığını, o zaman gençliğin verdiği ani karar, iş yerinin ve kalınacak bir yerin sapa bir yer olması,

çeşitli diğer mahrumiyetler nedeni ile 3 aylık geçici bir iş olması gibi nedenlerle 26.10.1998 pazartesi ve ertesi gün olan 27.10.1998 günü olmak üzere davacı, davalı şirkete fiili olarak iki gün çalıştıktan sonra işe bir daha gitmediğini, müvekkilinin davalı işyerinde çalıştığı halde davacının sigorta priminin hiç yatırılmadığını, müvekkilinin bu çalışma esnasında sigorta yapıldığını ve sigorta primlerinin ödendiğini bildiğini, ancak yakın zaman önce emeklilik işlemlerini takip ettiğinde bu çalışmasının priminin yatırılmadığını,

emeklilik işlemlerinin gecikmesine sebep olarak hak kaybına uğradığını anlaması üzerine davalı şirkete başvurduğunu, müvekkilinin 26.10.1998 tarihli işe giriş ve sigorta sicil numarasının bulunduğunu, o dönem davacı ile birlikte çalışmış iş arkadaşları, komşuları, ailesi, davacının çalışmasına şahit olduğunu belirterek, müvekkili davacının 26.10.1998 pazartesi ve ertesi gün olan 27.10.1998 günü olmak üzere davalı şirket bünyesinde 2 gün sigortalı çalıştığının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerektiğini, 26.10.1998-27.10.1998 tarihleri arasında çalıştığını iddia eden davacının hak düşürücü süre geçtikten sonra davasını açtığını belirterek, davanın reddini istemiştir. Davalı şirket cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne davacının davalı işyerinde 26.10.1998 tarihinde 1 gün süre ile sigortalı sayılacak şekilde çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket vekili ve davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı şirket vekili temyiz dilekçesinde; davacının müvekkil şirket kayıtlarına göre belirtilen sürede herhangi bir çalışmasının bulunmadığını, yerel mahkeme tarafından tanık beyanlarına dayalı olarak davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de fabrika kayıtlarının resmi belge niteliğinde olduğunu, aksinin ancak eşdeğerde bilgi ve belgelerle ispat edilebileceğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı şirket vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR