Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/8116 K.2025/12113

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davalı şirket ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı ...

Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine ait Giresun ... bulunan inşaatta mantolama ustası olarak çalıştığı dönemde 22.03.2018 tarihinde iş kazası geçirdiğini, Giresun İş Mahkemesinin 2018/281 Esas numaralı dosyası ile işveren aleyhine maddi ve manevi tazminat davası açıldığını, davanın halen derdest olduğunu, kaza nedeniyle 31.12.2019 tarihinde meslekte kazanma gücü kaybının tespiti ve gelir bağlanması talebiyle SGK'ya başvuruda bulunulduğunu, Ankara Kocatepe Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından müvekkilinin meslekte kazanma gücü kaybı oranının %0 olarak belirlendiğini, rapora itiraz edilerek dosyanın YSK'ya gönderildiğini,

Yüksek Sağlık Kurulunun 20.01.2021 tarihli raporunda maluliyet gerekmediği yönünde karar verildiğini, bu nedenle müvekkiline gelir bağlanmadığını, Giresun İş Mahkemesinin 2018/281 Esas numaralı dosyasında dosyanın 3. Adli Tıp İhtisas Kuruluna gönderildiğini, %17,2 oranında meslekte kazanma gücü kaybı oranının belirlendiğini, çelişkinin giderilmesi amacıyla dosyanın Adli Tıp 2. Üst Kuruluna gönderildiğini ve E cetveline göre %17,2 oranında meslekte kazanma gücü kaybı oranının tespit edildiğini,

açıklanan sebeplerle müvekkilinin iş kazası nedeniyle oluşan meslekte kazanma gücü kaybı oranının Adli Tıp İkinci Üst Kurulu raporu dikkate alınarak tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı .... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili; davacı tarafça meslekte kazanma gücü kaybı oranının tespiti talebi için açılan dava dışında taraflar arasında tazminat davasının görüldüğünü, alınan raporların birden fazla olduğunu ve birbirinden farklı olduğunu, davacı tarafın kendi lehine olan rapor doğrultusunda karar verilmesini talep etmesinin hukuk usul ve muhakemesine aykırılık teşkil ettiğini, müvekkilinin söz konusu olayda herhangi bir kusuru bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı SGK vekili; davacı sigortalıya iş kazası sonrası 22.03.2018 ve 24.09.2018 tarihleri arasında geçici iş göremezlik ödeneği ödendiğini, davacının geçirdiği iş kazası nedeniyle Kuruma başvuru yaparak sürekli iş göremezlik geliri bağlanmasını talep ettiğini, dosyanın incelendiğini, E cetveline göre maluliyeti %0 olup, %10'un altında olduğu tespit edildiğinden davacıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanmadığını, davacının sürekli iş göremezlik derecesinin %0 olduğunun Bölge Sağlık Kurulu ile Yüksek Sağlık Kurulu tarafından ispatlandığını, Kurum işlemlerinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, davacı ...'ın 22.03.2018 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle, meslekte kazanma gücü kaybı oranının %17.2 olarak tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket vekili ile davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile

"Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında; raporların 5510 sayılı Kanun'un 95. maddesine uygun olarak silsile takip edilmek suretiyle alındığı, Adlî Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınan rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adlî Tıp 2. Üst Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği,

bu yönde uygulama yapılarak alınan Adlî Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 31.03.2022 tarih ve 671 no.lu raporunda davacının %17,2 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının tespit edildiği.

Mahkemece davacının geçirdiği kaza nedeni ile sürekli iş göremezlik derecesinin %17,2 olduğunun tespitine karar verilmesinin yerinde olduğu, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı” gerekçesiyle istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı tarafça meslekte kazanma gücü kaybı oranının tespiti talepli açılan dava dışında taraflar arasında tazminat davası görülmekte olup, bu davanın derdest olduğunu, işbu davada davacının meslekte kazanma gücü kaybının tespiti talepli alınan raporların birden fazla olduğunu, bu raporların birbirinden farklı olduğunu, davacı tarafın kendi lehine olan rapor doğrultusunda karar verilmesini talep etmesinin hukuk usul ve muhakemesine aykırılık teşkil ettiğini, eksik ve hatalı nitelendirme ile karar verildiğini, hatalı olarak tespit edilen kusur oranının,

gerçeği yansıtmadığı gibi kabulünün de mümkün olmadığını, bu hususların tekrar değerlendirilmesi gerektiğini, davacının iş kazası sonrası gelir bağlanması talebine istinaden incelenen dosyasında, 5510 sayılı Kanun'un 19. maddesine göre ve 2016/21 sayılı Kısa Vadeli Sigorta Kolları Uygulamaları Genelgesi gereği belirlenen, iş kazası sonrasında uğradığı iş gücü kaybı oranının %0 olduğunun tespit edildiğini ve %10'un altında olduğundan davacıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanmadığını, müvekkilinin söz konusu olayda her hangi bir kusurunun bulunmadığını ileri sürerek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle, Giresun İş Mahkemesinin 2018/281 E. sayılı dosyası içerisinde yer alan raporların hükme esas alındığını ve yeni rapor aldırılmadığı gibi ilgili raporların taraflarına tebliğ dahi edilmeden dosyanın karara çıkarılmasının usule, kanuna ve Yargıtay içtihatlarına aykırı olduğunu; kararda hangi tarihten itibaren davacının meslekte kazanma gücü kaybı oranının %17,2 olarak tespit edildiği hususuna da yer verilmediğini, Mahkemece verilen kararın hatalı olduğunu, dava konusu uyuşmazlığa Kurumun sebebiyet vermediğini ileri sürerek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasına maruz kalan davacı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkindir.

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalının tüm, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Adli Tıp 2. Üst Kurulunun 31.03.2022 tarih ve 671 Karar sayılı raporunda, "Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının 13.08.2020 tarih ve 20202800024 sayılı kararında davacının sürekli iş göremezliğe girdiği tarih olarak bildirilen 25.09.2018’den itibaren E cetveline (yaşına) göre %17.2 (yüzdeonyedinoktaiki) oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı" belirtildiği halde İlk Derece Mahkemesinin kararında bu tarihin belirtilmemesi usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370. maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR