Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2006/7932 K.2009/3931

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.03.2008 gün ve 7/56 sayılı kararında açıklandığı üzere, kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu müdafiiye yapılmış bulunan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı cihetle ve dosya kapsamından da, sanığın kendisine müdafii atandığından haberdar olduğuna ilişkin bir bilgi veya belgeye rastlanmadığından temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede göreği görüşüldü.

Hükmolunan ceza miktarı nedeniyle 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmayan sanık hakkında , yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine: ancak;

5252 Sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca; suç tarihinde yürürlükte olan 765 Sayılı TCK.ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun olaya ilişkin tüm hükümleri ayrı ayrı ele alınıp, suça konu değerin pek fahiş oluşu dikkate alınarak 765 sayılı Yasanın 522.maddesinde yer alan düzenlemeye paralel olarak,

5237 Sayılı Yasanın 61/e maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkı kullanılması gerektiği de gözetilerek cezanın artırım ve indirimine ilişkin leh ve aleyhteki maddeleri uygulanarak ortaya çıkan sonuçlar kararın gerekçe bölümünde somut olarak gösterilip birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerekirken, 5237 Sayılı TCK 157.maddesindeki cezanın üst sınırı itibariyle fazla olduğundan bahisle uygulamalı karşılaştırılma yapılmadan denetime olanak vermeyecek şekilde cezanın 765 sayılı Yasaya göre belirlenmesinden sonra 5237 Sayılı Yasanın 50, 51,

52 ve 63. maddelerinin tatbiki suretiyle karma uygulama yapılmak suretiyle hüküm kurulması,