KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2007/4837 E., 2010/3377 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Mart 2010
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Sahtecilik
- Hüküm
- ...: 765 Sayılı TCK.nun 342/1 ve 59. mad.ce 18 ay H.C.,
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
...: 5237 Sayılı TCK.nun 204/1 ve 62. mad.ce 1 yıl 8 ay H.C.
1-)Sanık ... müdafiinin temyizi üzerine yapılan incelemede;
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ye yüklenen resmi belgede sahtecilik suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azıltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 01.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9.maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümlüre olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş,
daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunan sanığın 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5278 sayılı Kanunun 562.maddesinin 1.fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5 maddesinden yararlanamayacağı anlaşılmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
2-)Sanık ... müdafiinin temyizine gelince;
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;ancak:
Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesiyle değişik CMK.nun 231/5 ve TCK.nun 7/2 maddeleri gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2007/4837, K. 2010/3377, 22 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama