Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2007/4855 K.2010/217

Ceza Yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 49/219 sayılı kararında da açıklandığı üzere; yargılama makamları suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken ele geçirilen ve kendiliklerinden getirtilen ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan ve kanıtlama araçlarından olan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar.

Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun olanaklı olmaması halinde de aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir.

Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adlî Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 26. maddesinde soruşturma evrakının ayrılmasına karar verildiği takdirde, belgelerin onaylı birer örneğinin ayrılan soruşturma evrakına konulacağı belirtilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında; başka bir soruşturma ve kovuşturma evrakından ayrıldığı anlaşılan ve hükme dayanak yapılan soruşturma evraklarının bir kısmının onaysız fotokopi olduğunun anlaşılmış olması karşısında; bu evrakların asılları ya da onaylı suretleri getirtilip dosya içersine konmadan, bu evraklara göre suç tarihi belirlenmeden, ayrıca “sahte fatura düzenlemek” ve “defter ve belgeleri gizlemek” suçlarının birbirlerinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu da gözetilmeden, onaysız olan evraklara dayanılmak suretiyle yargılamaya devamla,

İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nce 1999 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” suçundan sanığın mahkûmiyetine hükmolunduğu ve bu suçun aynı takvim yılına ait “faturaları ibraz etmeme” suçunun ağırlaştırılmış halini oluşturduğundan bahisle, 1999 takvim yılına ait faturaları ibraz etmediği gerekçesi ile ikinci kez cezalandırılamayacağı kabul edilerek yazılı şekilde sanığın beraatine hükmolunması,