Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2007/7587 K.2010/4871

Telefonun olayda aracı kılınması 5237 sayılı TCK’da suçun nitelikli hali olarak öngörülmediği, bankanın da suçta vasıta olarak değil ödeme aracı olarak kullanıldığının anlaşılması karşısında; eylemin, kamu kurumu niteliğindeki belediyeye karşı işlenmiş olması nedeniyle nitelikli dolandırıcılık suçuna ilişkin mahkemenin sonuç uygulaması doğru olduğundan,

5237 sayılı TCK’nun 61. maddesi uyarınca dolandırıcılık suçlarından elde edilen haksız menfaatin miktarı gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan ayrılarak belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi ve değişik yer ve zamanda farklı belediyelerden menfaat temin edilmesi nedeniyle suçun mağdur sayısınca oluştuğu gözetilmeden teselsül hükümlerinin uygulanması isabetsizlikleri ise aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK’nın 158 maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi ile yetinilmesi gerekirken anılan fıkranın (f) bendinin de gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir hata kabul edilmiştir.

Toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı-azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen hususlar dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına,