Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2008/16258 K.2012/715

Katılan vekilinin ve sanık müdafiinin vaki duruşmalı inceleme istemlerinin koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilip incelenerek gereği görüşüldü.

Suç tarihinden önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılması’ kararı verilemeyeceği kabul edilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Mahkemece verilen 04.06.2002 tarihli hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 2003/10829 Esas, 2005/9272 Karar sayılı kararıyla "tekerrüre esas olacak nitelikte infaz edilmiş mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK’nun 81/1. maddesi ile uygulama yapılmaması ve hükümden sonra yürürlüğe giren ve sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nun 204/1, 62/1 ve 58. maddelerinin, uygulama yapılan 765 sayılı TCK’nun 342/1, 59/2 ve 81/1. maddelerine göre sanık yararına olması,

bu nedenle 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması" nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda ise sanığın 5237 sayılı TCK’nun 204/1, 62, 53 ve 58. maddeleri gereğince cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verildiği görülmekle;

Mahkemece verilen önceki hükmün sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş olması, bozma üzerine sanık hakkında önceki hükümden daha aleyhe bir uygulama yapılamayacağı ve bozma doğrultusunda 765 sayılı TCK’nun 342/1, 59/2 ve 81/1. maddelerine göre bulunacak cezanın 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına indirilmesi gerekliliği karşısında, 765 sayılı TCK hükümleri sanık lehine olduğu halde, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve sanığın eylemine uyan 204/1, 62,

53 ve 58. maddelerine göre uygulama yapılarak 5237 sayılı TCK’nun 7/3. maddesi gereğince aynı Kanunun 58. maddesinin infazda uygulanmasına yer olmadığına ve verilen cezanın 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmesi sonucu, sanık hakkında 53. maddede belirtilen hak yoksunluklarının uygulanacak olması, 5237 sayılı Yasada düzenlenen erteleme hükümlerinin, sonuçları itibariyle 647 sayılı Yasada düzenlenen erteleme hükümlerine göre sanık aleyhine olması ve bu durumda 5237 sayılı Yasaya göre yapılacak uygulamanın aleyhe sonuç doğuracağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 1. bendinde yazılı ‘5237 sayılı TCK 210. maddesi delaletiyle 204. maddesi 1. fıkrası’ ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine ‘765 sayılı TCK’nun 349/2. maddesi delaletiyle 342/1. maddesi’ ibaresinin, hüküm fıkrasının 2. bendinde yazılı, ‘5237 sayılı TCK’nun 62. maddesi’ ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine ‘765 sayılı TCK’nun 59/2. maddesi’ ibaresinin eklenmesi,

bu bendden sonraya gelmek üzere, ‘Sanığın tekerrüre esas teşkil eden Yenice Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/120-160 E.K. sayılı ilamı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 81/1. maddesi gereğince cezasından takdiren 1/10 oranında artırım yapılarak ve 81. maddenin 3. fıkrası nazara alınarak 1 gün ilavesi suretiyle 1 yıl 8 ay 1 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına’ ibaresinin eklenmesi,

yine eklenen bu bendden sonraya gelmek üzere ‘1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi gereğince temyizin sanık lehine olması ve aleyhe uygulama yapılamayacağı gözetildiğinde önceki ceza kazanılmış hak teşkil ettiğinden neticeten 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına’ ibaresinin eklenmesi, hüküm fıkrasının 6. bendinde bulunan ‘5237 sayılı TCK 51. madde 1. fıkra’ ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine ‘647 sayılı Yasanın 6. maddesi’ ibaresinin eklenmesi,