Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2008/3349 K.2011/23943

Mahkemenin lehe yasa belirlenme gerekçesinde "ister 5237 sayılı Yasanın 204/1. maddesi, ister 765 sayılı Yasanın 342/1. maddesi uyarınca uygulama yapılmış olsun vereceği cezanın 3 sene hapis cezası olacağını" belirtmesi karşısında; 765 sayılı TCK'nun 342/1, 20, 31. maddeleriyle, 5237 sayılı TCK'nun 204/1, 53/1. maddelerinin bir bütün halinde uygulanması durumunda verilecek sonuç cezalar eşit ise de; 765 sayılı TCK'nun 31. maddesindeki hak yoksunluğunun cezanın infazının tamamlanmasından sonra uygulanacağı gözetildiğinde, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin sonuçları itibariyle daha lehe olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yüklenen suçların sabit olmadığına, yeterli delil bulunmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine, maddede sayılan diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine " 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkrasının c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrasının diğer benterinde yazılı haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun