Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/10496 K.2012/18536

...; Mahkumiyet

I)Müdafiinin sanık ...’in "resmi belgede sahtecilik" suçundan mahkumiyetine, katılan vekilinin sanık ...’in beraatine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık ...’in noterde sahte vekaletname düzenlettirerek bu belge ile ve sahte olarak düzenlenmiş maaş bordrosu ile bankaya müracaat edip kredi kartı alması şeklinde gerçekleşen eylemlerinin, zincirleme şekilde sahtecilik suçu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliği karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Elde edilen delillerin sanık ...’in hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı ve toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’e yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen eleştiri dışında hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ... müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraat ve mahkumiyete dair hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II) Müdafiinin sanık ...’in “dolandırıcılık” suçundan mahkumiyetine, katılan vekilinin sanık ...’in ise beraatine dair hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak