Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/13271 K.2010/6610

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.9.2002 gün ve 184/320 sayılı kararında açıklandığı üzere, dolandırıcılık suçlarında hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan temel ağır para cezasının suç tarihi itibariyle 765 sayılı TCK.nun 19. maddesine göre belirlenen asgari miktarın altında olamayacağının gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından,gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4 no.lu bendinde sanığa hükmolunan cezanın 765 sayılı TCK.nun 81/2-3.maddeleri uyarınca 1 gün arttırılacağı belirtilip bu miktar üzerinden paraya çevrildiği halde hatalı olarak 10 gün yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilerek bozma sebebi yapılmamıştır.

Suç tarihinden önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulama olanağı bulunmayan sanık hakkında, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen “dolandırıcılık” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı ve arttırıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 Sayılı Kanunla değişik 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 Sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş ve