KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2009/21956 E., 2012/964 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Özel belgede sahtecilik
- Hüküm
- 06/03/2007 tarihli karar 765 sayılı TCK'nun 345, 59/2, 647/4. maddeleri uyarınca 1.800 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına,
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Ret kararı-süresi geçtikten sonra temyiz dilekçesi verildiğinden CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, temyiz isteminin reddine,
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.02.2007 gün 5/46-39 sayılı kararında da açıklandığı üzere, mahkemece verilen hükümde 5271 sayılı CMK’nun 232/6. maddesi uyarınca başvurulması olanaklı yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak mercii ile başvuru şeklinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunlu olup; yoklukta verilen hükümde temyiz süresinin ne zaman başladığının gösterilmemesi nedeniyle temyiz süresinin işlediğinden söz edilemeyeceği cihetle sanık ...’nın “özel belgede sahtecilik” suçundan verilen hükmü yasal sürede temyiz ettiğinin kabulü gerektiği anlaşılmakla mahkemenin 15.05.2007 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararı kaldırılarak 06.03.2007 tarihli esas hükmün incelenmesinde,
5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "özel belgede sahtecilik" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,
suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 20.02.2002 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2009/21956, K. 2012/964, 3 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama