Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/2876 K.2012/3014

Sanığın Manisa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 12.03.2003 gün ve 2002/730-2003/202 sayılı ilamı ile tekerrüre esas sabıkasının bulunduğu anlaşılmakla 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca uygulama yapılması durumunda anılan Yasanın 81. maddesi uyarınca uygulama yapılması gerekeceğinden mahkemenin 5237 sayılı TCK hükümlerinin lehe olduğu kabulü sonucu itibari ile doğru bulunduğundan lehe yasanın 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesinde öngörülen usul ve esaslara uyulmadan belirlenmesi isabetsizliği sonuca etkili bulunmamakla bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan "koşullu salıverilme tarihine kadar" yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde koşullu salıverilme tarihine kadar sanığın TCK'nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasında belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına denilmek suretiyle 5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesine aykırı şekilde hüküm kurulması,