Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/7629 K.2012/13531

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi yönünden yapılan karşılaştırmada, 5237 sayılı TCK ve 765 sayılı TCK'nun uygulanmasında sanığa aynı cezanın verileceğinin belirtildiği, ayrıca 765 sayılı TCK'nun üst sınırı itibariyle aleyhe olacağından bahsedilerek 5237 sayılı TCK uyarınca sanığın cezalandırılması yoluna gidildiği,

sanık hakkında 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca ayrıntılı somut karşılaştırma yapılmamışsa da, 765 sayılı TCK'nun uygulanması halinde cezanın artırılmasını öngören tekerrür hükümlerinin de uygulanması gerektiği ve açıkça sanığın aleyhine olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki bu yöndeki bozma görüşü ile bilirkişi raporu ile aldatma kabiliyeti olduğu tespit edilen ve fotokopisi dosyada bulunan belgenin mağdur tarafından gerçek olduğu zannedilerek katılan kuruma ibraz edildiğinin anlaşılması karşısında ise aldatma kabiliyeti bulunduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki belge üzerinde mahkemece gözlem yapılmamasına ilişen bozma düşüncesine

iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sadece sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin olarak koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanabileceği, alt soyu haricindekiler yönünden yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,