Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/8278 K.2010/11650

Yargıtay Savcılığı’nın iade işleminden önce kurulan mahkumiyet hükmünde sanığın fiilinin 765 sayılı TCK.nun 503/1.maddesi kapsamında kabul edilip adli para cezası yanında temel hapis cezasının alt sınırdan ayrılarak 1 yıl 6 ay hapis olarak tayin olunup anılan yasanın 81/2-3.madde ve fıkraları uyarınca tekerrür hükümleri uygulanarak sonuç cezanın 1 yıl 8 ay hapis ve 855.000.000.TL (855 TL) olarak tayin olunması,mahkemenin fiili uygulaması ve tekerrür hükümleri nedeniyle 5237 sayılı yasanın sanığın lehine hükümler içerdiği yönündeki gerekçesi karşısında tebliğnamedeki somut uygulama yapılmadığından bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 Sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında Yargıtay Savcılığı’nın iadesi üzerine toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK. nun 7. ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri uyarınca uygulanması gereken 765 ve 5237 sayılı TCK. hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime olanak verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasa belirlenmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın sübutun bulunmadığına,suçun unsurlarının oluşmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak:

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme,diğer bendlerde sayılan haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde anılan maddedeki tüm haklardan hükmolunan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi ve 17.12.2003 tarihli mahkumiyet kararının sanığın temyizi üzerine Yargıtay Savcılığı tarafından 5320 sayılı yasanın 8/2. Madde ve fıkrası uyarınca lehe yasa değerlendirilmesi yapılması amacıyla iade edildiği,karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasa nedeniyle

hükmün yeniden değerlendirilmesi için yapılan yargılama giderlerinin sanığa yüklenemeyeceği gözetilmeden iadeden sonraki yargılama giderlerine de hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan 53/1. maddesindeki hakların infazın tamamlanmasına kadar kullanılamayacağına ilişkin kısım çıkartılarak yerine “5237 Sayılı TCK. nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme tarihine,