Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/11873 K.2011/21253

2) 213 sayılı VUK.nun 359/a-2 maddesi gereğince 6 ay hapis cezası 765 sayılı TCK.nun 71 maddesi gereğince verilen hapis cezaları içtima ettirilerek neticeten 48 ay hapis cezası

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 28.12.2006 günlü iddianamedeki anlatıma ve dayanağı olan 15.06.2006 tarih ve VDENR-2006-567/11 sayılı vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine göre sanık hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı ve her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, sadece sahte fatura kullanmak suçlarından mahkumiyet kararı verilmiş, düzenlemek suçlarından bir hüküm kurulmamış ise de, mahkemesince bu suçlardan her zaman karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

1) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin savunma hakkının kısıtlandığına, suçun sabit olmadığına, takdiri indirim hükmünün uygulanmama gerekçesinin yerinde olmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-) Sanık müdafiinin “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst

Sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.04.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUY.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan,

sanık hakkında “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-) Sanık müdafiinin defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan verilen hükme yönelik temyizine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Hükümden önce 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ve 5904 sayılı yasanın 23. maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/a-2-son ve TCK.nun 7/2 maddeleri gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden takdir ve değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,