Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/4854 K.2012/21813

.

Sanıklar ... ve ... hakkında Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2006 günlü iddianamesi ile resmi belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davası hakkında mahallinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar müdafii ile sanık ...'ın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2006 gün 2006/347 Esas sayılı iddianamesinde, sanıkların 17.03.2006 günü sabah saatlerinde Niğde'ye gelmeden önce üzerlerinde bulunan ve sahte oluşturulmuş 7 adet kredi kartı ile Nevşehir’de değişik işyerlerinden alışveriş yaptıklarının, daha sonra Niğde’ye gelerek şikayetçilere ait eczanelerden alışveriş yaptıklarının iddia olunması,

sanık ...'ın alınan ifadelerinde... isimli kişiden Hüseyin Yücel, ..., ... ve ... adlarına toplam 7 adet sahte kartı aldığını, suç tarihinde önce Nevşehir'de daha sonrada Niğde'de bu kartlarla alışveriş yaptıklarını, kartların tek kullanımlık olduğunun söylenmesi nedeniyle alışverişte kullandığı kartları kırıp attığını beyan etmesi, 17.03.2006 tarihli yakalama tutanağına göre sanık ...'ın üzerinde yapılan aramada ... adına düzenlenmiş, Finansbank ibaresi yazılı 5490********7119 seri nolu bir adet kredi kartının ele geçmesi,

Finansbank AŞ 'nin 21.03.2006 tarihli cevabi yazısında kartın bankalarına aitolmayıp Welles Fargo Bank NA California ABD isimli yabancı bankaya ait olduğunun bildirilmesi, sanıkların Nevşehir'de bu sahte kartlarla alışveriş yaptıklarının anlaşılması nedeniyle soruşturma evrakının Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2006 tarih 2006/71 sayılı yetkisizlik kararı ile Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği ve sanıklar hakkında bu eylemleri nedeniyle Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/61 Esas sayılı kamu davasının açıldığı, yapılan UYAP sorgusunda davanın halen derdest olduğunun anlaşılması,

sanıkların Nevşehir ve Niğde illerinde aynı gün içerisinde alışverişte kullandıkları kredi kartlarının aynı ya da farklı yabancı veya yerli bankaya ait kredi kart bilgilerinin kopyalanması suretiyle oluşuturulup oluşturulmadıklarının, alışverişlerin sanık ...'dan ele geçen tek bir kart ile mi yoksa farklı kartlarlamı yapıldığının araştırılmamış olması karşısında, ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 29.05.2001 gün ve 6-106/111 sayılı kararında açıklandığı üzere, eylemden çıkardıkları kredi kartları kopyalanarak kullanılan yabancı ve yerli bankalar zarar gördüklerinden suçun mağduru oldukları cihetle,

Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/31 esas sayılı dosyasına konu kartlar ile bu davaya konu kredi kartlarının aynı yerli yada yabancı bankaya ait kartların şerit bilgilerinin kopyalanması suretiyle oluşturulmuş olmaları halinde teselsül eden tek suç oluşacağıda nazara alınarak, bu dava ile Nevşehir 1.Asliye Ceza Mahkemesinin halen derdest 2010/61 esas sayılı dosyasının birleştirilmesi,

sanıkların Niğde ve Nevşehir'de yaptıkları alışverişlere ilişkin slip örnekleri getirtilip kullanılan kredi kartlarının aynı veya farklı kartlar olup olmadıkları araştırılıp, kartların numaraları tespit edildikten sonra Bankalararası Kart Merkezinden tespit edilen kart ya da kartlarının hangi bankalara ait kopyalanmış kredi kartları olduğu da sorularak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma neticesinde yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 29.05.2001 gün ve 6-106/111 sayılı kararında açıklandığı üzere, çıkardıkları kredi kartları kopyalanarak kullanılan yabancı ve yerli bankalar bu eylemden zarar gördüklerinden suçun mağduru oldukları cihetle;

alışverişte kullanılan sahte kredi kartlarının farklı bankalara ait olduğunun tespiti halinde kartların alışverişte kullanılmaları ve TCK.nun 245. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen “sahte kredi kartı üretmek” suçunun, 3. fıkrada düzenlenen “sahte üretilmiş kredi kartını kullanmak” suçunun unsuru ya da ağırlatıcı nedeni olmaması sebebiyle bağımsız suçu oluşturacağı da göz önüne alınarak , TCK'nun 245/2 ve 245/3. maddelerinde düzenlenen sahte kredi kartı bulundurmak veya kabul etmek ve bu kartları kullanmak suçlarının kredi kartlarını çıkaran banka sayısınca,

kullanılan kartların aynı bankaya ait olduğunun tespiti halinde ise kendi içerisinde teselsül eden TCK 245/2,43 ve 245/3,43 maddelerinde düzenlenen suçları oluşturacağı dikkate alınmadan, sanıkların eylemlerinin alışveriş yapılan şikayetçi sayısınca sadece TCK'nun 245/2. maddesindeki suçu oluşturduğunun kabulü ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3-Sanık ... hakkında “resmi belgede sahtecilik” suçundan TCK'nun 204/1. maddesi uyarınca bir kez cezalandırılması yoluna gidilmesine rağmen; hüküm fıkrasında TCK'nun 62. maddesinin uygulaması sırasında sanığın, üç kez 1 yıl 8 ay hapis ve üç kez de 500 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına denilmek sureti ile hükmün karıştırılması,

4-TCK'nun 204/1. maddesinde düzenlenen “resmi belgede sahtecilik” suçunda hapis cezası yanında adli para cezasının öngörülmemesine rağmen ayrıca adli para cezasına da hükmolunması,

5-Adli emanatte kayıtlı suça konu ... adına sahte düzenlenmiş sürücü belgesi ile kredi kartının dosyada delil olarak saklanmaları yerine yazılı şekilde TCK'nun 54. maddesi uyarınca müsaderelerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı;

6-Sanık ...'ın adli sicil kaydında geçen 3167 sayılı Kanunun 16/1. maddesi uyarınca verilen mahkumiyetlerine ilişkin eylemlerinin 31.01.2012 tarih ve 28193 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 03.02.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6273 sayılı çek kanununda değişiklik yapılmasına dair Kanun gereğince idari yaptırıma dönüştüğü anlaşılmakla, hükümden sonra 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 231 ve TCK'nun 7/2. maddeleri gereğince, “resmi belgede sahtecilik” suçu yönünden hakkında "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kararı verilip verilmeyeceği hususunun tartışılmasında zorunluluk bulunması,