Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/7206 K.2012/21465

I. Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II. Sanık ... ... (...) hakkında kurulan hükmün incelenmesinde

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Sanık müdafiinin 21.12.2006 tarihli mazeret dilekçesi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmeden yokluğunda yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2-Sanık vekili vasıtasıyla, Şişli 1. Aile Mahkemesine 30.01.2002 tarihli dava dilekçesi ile açılan boşanma davasında sanığın resmi eşi Gülizar ...'ın adresini “Talatpaşa .... Gültepe Kağıthane İstanbul” olarak bildirdiği ve bu adrese gelen tebligatın “bizzat” şerhi ile 14.02.2002 tarihinde tebliğ edildiği ve bu şekilde taraf teşekkülü sağlanarak, katılanın yokluğunda yargılama yapılıp 19.02.2003 tarihinde boşanma kararının alındığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 342/2, 80 (5237 sayılı TCK'nun 204/1-3, 43) maddelerindeki zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde eksik ceza tayin edilmesi,

3-Kabule göre ise;

a) 765 sayılı TCK’nun 342/1 ve 5237 sayılı TCK’nun 204/1. fıkrasında öngörülen cezaların alt sınırları aynı olduğundan, temel hapis cezalarının alt sınırdan tayini halinde, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak uygulanması gereken güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı Kanunda bulunmaması nedeniyle, 5237 sayılı TCK’nun aleyhe olduğu gözetilmeden, 5237 sayılı TCK’daki cezaların üst sınırların daha az olduğu gerekçesiyle lehe olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,