Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/7727 K.2010/9512

Dolandırıcılık suçunda unsur olan aldatıcı hareketlerin gerçek kişiye yönelmesi ve gerçek kişinin hataya düşürülerek kendi veya bir başkasının mal varlığı aleyhine, sanık veya bir başkasının lehine bir işlemde bulunmaya yöneltilmesi ve bu işlem sonucunda sanığın kendine veya başkalarının yararına haksız bir menfaat sağlanması gerekir.

Somut olayda; sanığın katılana ait kredi kartını hile ile ele geçirmediği gibi kartın da sanığın yetkilisi olduğu şirkette bulunan POS cihazında slip çekilmek suretiyle kullanıldığının anlaşılması karşısında dolandırıcılık suçunun hile unsurunun oluşmadığı, eylemin sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nın 525/b-2, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 245/1. maddelerinde öngörülen suçları oluşturacağı ve her iki suç yönünden de gerek dava gerekse de karar tarihi itibari ile yargılama görevinin Asliye Ceza Mahkemelerine ait olduğu anlaşılmakla;

tebliğnamadeki eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 504/3 (5237 sayılı TCK.nun 245/1) maddesinde öngörülen suçu oluşturup oluşmayacağına ilişkin deliller takdir ve değerlendirilmesi görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğunun gözetilmemesi nedeni ile hükmün bozulması gerektiğine ilişen düşünceye iştirak olunmamıştır.