Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/8676 K.2010/9215

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 gün, 46/39 ve 29.05.2007 gün, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK.nun 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu, yerel mahkeme kararında ise, başvuru şekilleri ile sürenin ne zaman işlemeye başlayacağı hususlarının gösterilmediği anlaşıldığından,

sanığın, 30.04.2009 havale tarihli temyizi süresinde kabul edilip Mahkemenin 11.05.2009 gün, 847/143 sayılı temyiz isteminin reddine dair kararı kaldırılarak yapılan incelemede. Adli ara verme nedeniyle CMK. nun 331. maddesi gereğince tutuklu ve acele işlere bakmakla görevli nöbetçi ceza heyetince incelenerek gereği görüşüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu, kabul, oluş, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosya içeriğine göre mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin suçun sübuta ermediğine, sübuta erse bile eylemin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağına, lehe yasa hükümlerinin uygulanması ve cezanın alt sınırdan tayin edilmesi gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.08.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.