Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/10949 K.2011/24204

1- Katılan vekilinin 02.12.2010 tarihinde tefhim edilen hükmü karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık yasal süresinden sonra 01.06.2011 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 2- Sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik müdafiinin temyiz itirazlarına gelince:

Bağ-Kur İl Müdürlüğü emeklilik tahsis servisinde çalışan sanığın Bağ-Kur'dan maaş aldıkları sırada ölen 9 ayrı hak sahibine ait ve mirascıları tarafından kuruma müracaat edildiğinde iptal ettireceği bahanesiyle ele geçirdiği bankamatik kartları ile değişik zamanlarda paralar çekilmesi şeklinde oluşan eyleminin kart sayısınca suç oluşacağı gözetilmeyerek zincirleme biçimde işlenen tek suç olduğunun kabulü ile eksik ceza tayini isabetsizliği karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.04.2008 gün 2008/1-53-2008/70 sayılı kararında da açıklandığı üzere “765 sayılı TCK’nun 31. maddesinin mahkumiyetin doğal sonucu olup kararda gösterilmemiş olsa bile kazanılmış hakka konu olamayacağından, 765 sayılı TCK’nun 31. maddesinin infaz sırasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı-azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,